The Jesus I Was Never Taught

I spent years chasing self-awareness, searching for inner peace and spiritual clarity. Along the way, I experienced many disappointments and heartbreaks. Eventually, I came to understand that in order to live in peace—first with yourself, and then with the world around you—you need something that grounds you, something that gives you structure and inner coherence.

I once watched the movie Jesus of Nazareth, and what struck me deeply was the love, harmony, and respect the Jewish people had back then toward God and one another. There were no vulgarities, no obscenities, no women portrayed as objects, but rather mutual respect, dignity, and a collective sense of purpose. They had something to live by—something that gave them identity and direction, which they followed with commitment until the end. Yes, they also had some elements I now find unnecessary—ritual circumcision, burning whole animals—and they suffered under the Roman Empire, which lived by a very different ethical code. But still, they were rooted in something meaningful.

Through all my searching, I realized that opening the mind frees you, but at some point, you hit a wall. You re-evaluate everything, and sometimes you feel like a fool for having followed the wrong path. But when that moment comes—and you feel drawn to the life of the people who lived simply and authentically—you see the power that one real human being can hold in a broken world. A person with no desire for fame, wealth, or power, who came with a single purpose: to awaken love and light.

Yes, the story of Jesus may sound mythical to some, but it carries a truth that moves the soul. It inspires people to love, to heal, and to seek the divine within themselves. Even though I once walked away from religion with anger and disillusionment, even breaking icons and feeling betrayed, over time, I found myself returning—but not to the religion. I returned to Him.

The institutional Church created figures like the Devil to maintain control and fear. A symbol that never existed, but that served to chain the human spirit to guilt. They also removed entire scriptures—the Gnostic Gospels—which reveal the inner, mystical, and liberating teachings of Jesus. When I ask Christians or priests why these aren't in the Bible, the answer is always the same: "They were heretical." But the truth is, they were dangerous only to systems that feared inner freedom.

What if Jesus had never come when he did? What if He came now, in 2025? In a world that had never heard of Him before? I believe that, if He chose this moment, He wouldn't act the same way. He would adapt to the consciousness of this era, using different tools but carrying the same eternal message.

And maybe He doesn't need to return physically at all. Maybe He is already here, present in the hearts of those who recognize Him not by dogma but by feeling. Still, a part of me longs to see Him with my human eyes—to feel His energy, to hear His voice, to be near Him. Not as a worshipper, but as a child longing for a loving parent.

Sometimes, strange fears arise in me, like a deep irrational fear of locusts. It makes me wonder: Was I once present during the plagues of Egypt? Did I live in those times? Could I have been one of His disciples in another life? Once, a spiritual astrologer told me that in a past life, I tried to speak truth but wasn’t heard. That resonates. Perhaps that’s why I connect so deeply with Jesus—because He too wasn’t fully heard.

His teachings were misunderstood by many because they were not for the intellect but for the soul. He spoke in parables because truth cannot be forced into narrow minds. The ones who heard Him, felt Him first. They didn’t analyze; they recognized.

Now I realize that Jesus stands beyond religion. He is the light that enters silently, asking nothing but offering everything. He waits to be felt, not preached. And I, after all my struggles, my doubts, my mistakes, return to Him not with guilt, but with longing.

This is the Jesus I was never taught.
This is the Jesus I found on my own.
And perhaps, this is the Jesus the world still needs to meet.

Ο Ιησούς που Δεν Μου Έμαθαν.

 Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που τα πάντα φαίνονταν θολά, αντιφατικά, γεμάτα ερωτήματα και κενά που δεν μπορούσαν να γεμίσουν με απλές απαντήσεις. Ποιος είναι τελικά ο Ιησούς; Γιατί σταυρώθηκε; Πού βρίσκεται τώρα; Και γιατί ο κόσμος παραμένει σκοτεινός, γεμάτος βία, φόβο και μοναξιά, ακόμα και μετά την υποτιθέμενη Θυσία Του;

Σκέφτηκα βαθιά. Αναρωτήθηκα: αν ήταν όντως Θεός, γιατί να σταυρωθεί; Τι είδους σωτηρία είναι αυτή που άφησε τον κόσμο στην ίδια –αν όχι χειρότερη– κατάσταση; Κι αν όντως ήταν ο Υιός του Θεού, πώς έγινε τόσο εύκολα θύμα στα χέρια ανθρώπων;

Και μετά έμαθα για τα γνωστικά ευαγγέλια. Κείμενα αρχαία, γεμάτα από μια σοφία διαφορετική, που μιλούν για τον Ιησού όχι ως απλό θύμα αλλά ως Ον υπερβατικό, που δεν ακούμπησε ποτέ πραγματικά τον πόνο, γιατί η θεϊκή Του υπόσταση δεν μπορούσε να συλληφθεί από τη βαρύτητα της ύλης. Τα απέκρυψαν. Τα θεώρησαν αιρετικά. Η εκκλησία τα έκρυψε, γιατί δεν χώρεσαν στο δόγμα της εξουσίας και του ελέγχου.

Όλα μέσα μου άλλαζαν. Η έννοια του διαβόλου, επίσης. Ένα κατασκεύασμα –σύμβολο του φόβου– που επινοήθηκε για να ελέγχει, να τιμωρεί, να τρομοκρατεί. Όχι από τον ίδιο τον Ιησού, αλλά από θρησκείες που ήθελαν υπακοή αντί για κατανόηση. Η αλήθεια είναι ότι ο Ιησούς ποτέ δεν ίδρυσε θρησκεία. Δεν ήθελε ιερατεία, στολισμένους ναούς και ενοχές. Ήθελε καθαρές καρδιές, εσωτερική αφύπνιση, φως.

Και τότε φτάνω σε μένα. Στο παιδί που κάποτε, γεμάτο θυμό, γύρισε την πλάτη στον χριστιανισμό, απογοητευμένο, θυμωμένο, ξεσπώντας πάνω στις εικόνες. Ένιωθα προδομένος. Δεν είχα καταλάβει. Νόμιζα πως ο Ιησούς και η θρησκεία είναι το ίδιο πράγμα. Μα αργότερα, ήρθε η κατανόηση. Η συγχώρεση. Η επιστροφή. Όχι σε θρησκεία. Στον Ίδιο. Στην καθαρή Του Ύπαρξη, στο άχρονο Φως Του.

Άρχισα να τον αισθάνομαι. Όχι με μάτια, αλλά με ψυχή. Κι όμως, η επιθυμία μου δεν παύει: θέλω να Τον δω. Να Τον ακούσω. Να Τον νιώσω δίπλα μου με σάρκα, έστω για λίγο. Όχι από ανάγκη να πιστέψω. Αλλά σαν παιδί που θέλει τον Πατέρα του, να τον αγκαλιάσει, να πάρει δύναμη. Αυτό δεν είναι εγωισμός. Είναι η πιο αγνή κραυγή του ανθρώπου για το Θείο.

Και αναρωτιέμαι... Αν ερχόταν σήμερα; Αν δεν είχε έρθει ποτέ στο παρελθόν, και τώρα, στο 2025, ερχόταν για πρώτη φορά; Ο κόσμος ίσως να Τον έβλεπε σαν περιθωριακό, ή influencer. Ή ίσως να Τον αγνοούσε εντελώς. Μα κάποιοι... κάποιοι θα Τον ένιωθαν. Θα Τον αναγνώριζαν μέσα τους, χωρίς εξηγήσεις. Όπως Τον αναγνωρίζω εγώ. Γιατί το κάλεσμα δεν έρχεται στο μυαλό. Έρχεται στην καρδιά.

Ίσως γι’ αυτό και νιώθω πως κάποτε ήμουν κοντά Του. Ίσως να ήμουν κάποιος που δεν εισακούστηκε ποτέ, όπως Εκείνος. Ίσως σε άλλη ενσάρκωση να βρέθηκα στην εποχή Του. Ίσως να Τον πρόδωσα, ίσως να Τον ακολούθησα. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι σήμερα Τον ψάχνω. Και κάθε φορά που μιλάω γι’ Αυτόν, τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Όχι από πόνο. Από Αγάπη. Από την αλήθεια που καίει και γαληνεύει ταυτόχρονα.

Ο Ιησούς δεν είναι θρησκεία. Δεν είναι εικόνα. Είναι το Φως που σε περιμένει να στραφείς μέσα σου. Κι όταν το κάνεις, Τον βρίσκεις εκεί. Σιωπηλό, δυνατό, άφθαρτο. Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται να 'ρθει. Είναι ήδη εδώ. Πάντα ήταν.

The Quest for Truth and Inner Awareness.

 The search for truth is a journey that begins outwardly and culminates inwardly. In the beginning, a person seeks answers outside themselves — in books, teachers, philosophies, and ideas. This external quest is necessary because we do not yet have a solid inner knowledge or certainty.

Over time, however, this pursuit becomes unsatisfying. External stimuli and opinions feel repetitive and insufficient. Then a silent turning inward begins, where one learns to listen to themselves and trust their inner voice. Inner knowledge is not static or absolute but a continuous process of discovery, questioning, and maturation.

The truth that arises within us is not a possession but a deep memory and connection to the source of creation. It does not need to be imposed or proven because its very existence is experiential and indisputable. This inner knowledge requires humility and flexibility; it does not get trapped in right or wrong but adapts according to context and the people with whom we share it.

The consciousness we gain through recognizing this truth leads us to wisdom expressed with discernment and love. We no longer seek to convince or dominate but to share what is necessary and essential, depending on the person. The need to be right is human, and even within it, awareness of uncertainty preserves our authenticity.

The inner conflict between the certainty of our experiential truth and the doubt about whether it can be final is a sign of evolving consciousness. The more open we remain to the possibility of error, the closer we come to the essence. True strength lies not in imposing opinions but in honesty, humility, and the courage to stay connected with our true self and others.

Η Αναζήτηση της Αλήθειας και η Εσωτερική Συνείδηση.

 Η αναζήτηση της αλήθειας είναι μια διαδρομή που ξεκινά από το εξωτερικό και καταλήγει στο εσωτερικό. Στην αρχή, ο άνθρωπος αναζητά απαντήσεις έξω από τον εαυτό του – σε βιβλία, δασκάλους, φιλοσοφίες και ιδέες. Αυτή η εξωτερική αναζήτηση είναι αναγκαία, γιατί δεν έχουμε ακόμα εδραιωμένη εσωτερική γνώση ή βεβαιότητα.

Με τον καιρό, όμως, η επιδίωξη αυτή γίνεται ανικανοποίητη. Τα εξωτερικά ερεθίσματα και οι απόψεις φαίνονται επαναλαμβανόμενα και ανεπαρκή. Τότε αρχίζει μια σιωπηλή στροφή προς τα μέσα, όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να ακούει τον εαυτό του, να εμπιστεύεται την εσωτερική του φωνή. Η εσωτερική γνώση δεν είναι στατική ή απόλυτη, αλλά μια διαρκής διαδικασία ανακάλυψης, αμφισβήτησης και ωρίμανσης.

Η αλήθεια που πηγάζει μέσα μας δεν είναι ένα προϊόν που κατέχουμε, αλλά μια βαθιά μνήμη και σύνδεση με την πηγή της δημιουργίας. Δεν έχει την ανάγκη να επιβάλλεται ή να αποδεικνύεται, γιατί η ίδια η ύπαρξή της είναι βιωματική και αδιαπραγμάτευτη. Αυτή η εσωτερική γνώση απαιτεί ταπεινότητα και ευελιξία· δεν παγιδεύεται σε σωστό ή λάθος, αλλά προσαρμόζεται ανάλογα με το πλαίσιο και τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε.

Η συνειδητότητα που αποκτούμε μέσα από την αναγνώριση αυτής της αλήθειας μας οδηγεί σε μια σοφία που εκφράζεται με διάκριση και αγάπη. Δεν αναζητούμε πια να πείσουμε ή να επιβληθούμε, αλλά να μοιραστούμε όσα είναι απαραίτητα και ουσιαστικά, ανάλογα με τον καθένα. Η ανάγκη να έχουμε δίκιο είναι ανθρώπινη, και ακόμα και μέσα σε αυτήν η επίγνωση της αβεβαιότητας διατηρεί την αυθεντικότητά μας.

Η εσωτερική σύγκρουση μεταξύ της βεβαιότητας της βιωματικής μας αλήθειας και της αμφιβολίας για το αν αυτή μπορεί να είναι τελική, είναι το σημάδι της συνείδησης που εξελίσσεται. Όσο παραμένουμε ανοιχτοί στην πιθανότητα του λάθους, τόσο πλησιάζουμε πιο κοντά στην ουσία. Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή της γνώμης, αλλά στην ειλικρίνεια, την ταπεινότητα και το θάρρος να παραμένουμε σε επαφή με τον αληθινό εαυτό μας και τους άλλους.

Look within.

 It is wrong and disrespectful to believe that we can "save" someone, no matter how much we know, no matter what we say.

Awakening exists within each one of us.
Within the role we chose.
We cannot interfere and “save” someone, because the path and the way every soul has chosen is not our business.

Each of us has something unique and special inside, something no one else can understand.
They have the choice to either keep all that weighs them down or let it go.

The universe doesn't "see" worries, drama, misery, or sadness.
The universe responds and reflects what you focus on, and how you react to it.

Every time we don’t learn a lesson that repeats, it will return harder each time until we change the way we think and react.
And all these lessons are not just misfortunes or the cruelty of others — they are part of our evolution.

The universe shows us exactly how to get through everything we experience.
Through inner change, through other people who play their roles — just as we play ours — so each one can learn and move forward.

Some people never move forward, no matter what you tell or show them.
Because each person can only be an example to others — never their teacher.

Everyone, absolutely everyone, has already chosen their path.
Everyone is playing the role they chose.

We respect everyone’s choices — and especially our own.
And simply put:
Either we stay stagnant with the same beliefs and choices,
or we awaken — the hard way, repeating the same lessons again and again,
or the soft way, through self-awareness and growth.

We cannot interfere with anyone else’s journey.
Doing so is disrespectful and delays our own.

All we have to do is be ourselves.
If you want something, simply choose it.

That’s why everyone’s path is unique and personal.
But it’s theirs, not anyone else’s.

What we need is to trust ourselves for our own journey.
No matter what others do — even if they try to drag us into their reality — it’s not our concern.
No one can truly explain with words how they feel or how they see things.

No journey is the same — just as no person is the same.

That’s why, as you’ve realized, no matter what we try to do for others “it doesn’t work,”
because what matters is how WE see things and react.

As long as we choose to stay stuck, delaying our evolution with the same choices and reactions,
the lessons will become harder.
And we’ll live the same thing again and again, until we learn and move forward.

Look at your journey.
Everyone has made their choices.
It’s not our business.

Let’s not get involved in other people’s journeys, because, as you see, they’ve already chosen —
and we have no say in that.
If they ask for help, we give it.
Regardless of our kindness.

All our lives we were stuck in the same beliefs and behaviors.
Until a point comes when you change, let go, and see things differently — around you and within.

Sometimes, a single belief stops you from moving forward and evolving.
We are as we are so that we can do what we chose.
We do not live for anyone else.

We never convince ourselves that “that’s just how I am” — anxious, angry, nervous, etc.
That shows ego-centeredness.

Remember: when the right moment comes and we’ve experienced and learned enough,
then we will know.
We’ll know the right path that is meant for us.

No one will save us.

We love ourselves and enjoy this journey.
It doesn’t last long.
There’s nothing to fear anyway — no matter what unfolds around us.

We are eternal. And light.

And also, if you think that coincidences and random events are working against you — it’s time to reconsider.

Act as yourself. Your true self.
Not the one with the beliefs and excuses for everything.

Act for you — not for me or anyone else.

What’s meant to happen, will happen.

No one will punish us. We’re trying, after all...

If we change our perspective, the whole world changes.

Your True Self.

 The secret is that wherever you are, whatever you’re doing,

let others see and step into your reality.
Let them see there are limits to imposing on someone else, no matter the type of relationship: boss-employee, romantic, or friendship.

Fear — a false creation — pulls you away from being yourself.
So does the future, which hasn’t even happened yet.
But if you act with faith and confidence in yourself, and belief in the reality you wish to experience,
and in who you truly want to be among others,
then simply be yourself.

Do you realize how hard it is for all the fools around you to even reach 5% of your spirituality? Of your essence?

So something you’ve built with so much effort — why allow them to lower your vibration?

In simple words, we stay calm no matter what is said, no matter what happens,
because above all, we never disturb the peace and serenity within us.

In this world, where reptiles control humans like puppets,
the only thing we must do is say exactly what we think and feel.

We’re not here to serve anyone or live for anyone,
but only for ourselves and the evolution of our soul.
That’s the only reason we are here.
And everyone else is doing the same.

So why not be our true self?

Reset and start from zero,
making it clear to everyone that you are immune to everything they try to unload onto you:
anxiety, stress, fear, worry, doubt.

Believe deeply in what you want to live — and it will happen.
Live in the moment, stay in the moment, without thoughts,
without looking back to the past, and without thinking of tomorrow.

Everything is one — past, present, and future.
They are here, in the NOW.

The time has come for you to activate your true self.
It’s already happening.
Believe it.

Embrace Your Fears.

 What you fear will come before you sooner or later.

Overcome it and defeat it.

The same lessons come to you again and again
because each time you fail to learn from them
and face them in the same way.

Everything is what it is.
Let it be as it is, because there's a reason for it.

Everything you see and experience is a simulation of the brain.
Nothing is real and nothing has meaning.
You are the one who gives meaning to everything—and to your life.
You, and only you, have the power to do and have whatever you desire.

Fear doesn’t exist—it’s just for the entertainment of the reptiles.
The only thing that is real is love.
Time doesn’t exist either, so the past and the future are here, NOW.

Everything someone says to you is not truly meant for you,
it doesn’t help or address you,
it simply reflects how they think.
All of us do this.
Except for the universal truth.
That is what it is. And it never changes.

The Illusion of Progress.

 Humanity has fallen into a deep sleep.

A herd of sheep that sees only what it is fed.
A vicious cycle.
The only thing that changes is the weather.

What’s natural is disappearing.
Those few conscientious ones who remain are treated as misfits, as irrational, as crazy.

You see the same thing everywhere.
Fashion now dictates your psychology.
Television dictates how you’ll live.
The internet is full of fake, ready-made, packaged content that sells.
Because that's the only value left.
Everyone is selling something—but at the same time, they’re selling their soul too.

Life is not a pawn shop where you can get your soul back when you feel like it.
You lose a big part of it the moment you put it second.

We even have a self-proclaimed expert on every corner of the internet.
Someone who one day decided to become an “expert” at something—even if they’re not.
Even if they don’t really know it, but just repeat it like a parrot.

Traps are everywhere.
Traps that most people fall into because they’re searching for meaning, a solution, an escape—whether for entertainment or numbness.

Earth is a magnificent world, full of vast beauty—without the concrete.
Without anything artificial.

But the more you fill it with artificial things, the more the natural fades.
And along with it, the part of you that connects to the natural.
So what's left, to fully merge man with the artificial?

For man to become artificial too.
Because one day, when humans can no longer even breathe—due to the extinction of trees, plants, bees—they’ll be forced to live artificially.

But it won’t be by choice, as usual.
Others will choose for them.
Others envision a synthetic, digital world.

They won’t ask your permission, because they hold a power that’s printed in color and assigned value.
A value that cancels out your own.

Man doesn’t wake up.
He doesn’t want to see clearly what’s happening, and gradually, methodically, he loses his identity.
It's truly sad—to be given such a gift, and throw it away like that.
The gift of life.
Not many have this opportunity, and those who do, don’t appreciate it.

Man is born pure and falls victim—deceived by the fake, the pretentious, the glamour.
He follows the unknown, the new, wherever the herd goes—and ends up in a prison.

Η ψευδαίσθηση της προόδου.

 Η ανθρωπότητα έχει τεθεί σε πλήρη ύπνωση.

Μια μάζα προβάτων που βλέπει μόνο ό,τι της πασάρουν.
Ένας φαύλος κύκλος χωρίς τέλος. Το μόνο που αλλάζει είναι ο καιρός.

Το φυσιολογικό τείνει να εξαλειφθεί.
Οι λίγοι ευσυνείδητοι που απέμειναν αντιμετωπίζονται ως αταίριαστοι, παράλογοι, τρελοί.
Παντού η ίδια εικόνα:
Η μόδα καθορίζει την ψυχολογία.
Η τηλεόραση υπαγορεύει τον τρόπο ζωής.
Το ίντερνετ είναι γεμάτο ψεύτικες λύσεις, έτοιμα πακέτα προς πώληση.
Γιατί μόνο αυτό έχει πια αξία: το να πουλάς.
Και μαζί με το προϊόν, πουλιέται και η ψυχή.

Η ζωή δεν είναι ενεχυροδανειστήριο.
Δεν παίρνεις πίσω την ψυχή σου όποτε θελήσεις.
Όταν τη βάζεις σε δεύτερη μοίρα, τη χάνεις.

Έχουμε και από έναν «ειδήμονα» σε κάθε γωνιά του ίντερνετ.
Άνθρωποι που απλώς μια μέρα αποφάσισαν να γίνουν αυθεντίες.
Χωρίς ουσία, χωρίς γνώση, μόνο παπαγαλία.

Παντού παγίδες.
Και οι περισσότεροι πέφτουν μέσα γιατί ψάχνουν ένα νόημα, μια λύση, μια διέξοδο.
Άλλοτε για διασκέδαση. Άλλοτε για αποβλάκωση.

Η Γη είναι ένας υπέροχος κόσμος, γεμάτος απέραντη ομορφιά όταν δεν υπάρχει τσιμέντο.
Χωρίς το τεχνητό, το ψεύτικο.
Αλλά όσο την γεμίζουμε με αυτά, το φυσιολογικό χάνεται.
Και μαζί του, κι εμείς.

Για να ενσωματωθεί τελικά ο άνθρωπος στον τεχνητό κόσμο, τι πρέπει να γίνει;
Να γίνει και ο ίδιος τεχνητός.
Γιατί όταν δεν θα μπορεί καν να αναπνεύσει, χωρίς δέντρα, φυτά, μέλισσες, θα αναγκαστεί να ζήσει τεχνητά.

Και δεν θα είναι δική του επιλογή, όπως σχεδόν ποτέ.
Άλλοι αποφασίζουν.
Άλλοι οραματίζονται έναν ψηφιακό, ελεγχόμενο κόσμο.

Δεν θα σε ρωτήσουν.
Έχουν ήδη τη δύναμη. Μια δύναμη τυπωμένη, πολύχρωμη, με "αξία".
Μα μια αξία που αναιρεί τη δική σου.

Ο άνθρωπος δεν ξυπνά.
Δεν θέλει να δει τι συμβαίνει.
Χάνει σιγά σιγά την ταυτότητά του, αργά και μεθοδικά.

Λυπηρό.
Να σου έχει δοθεί το δώρο της ζωής και εσύ να το απαξιώνεις.
Δεν το έχουν όλοι αυτό το δώρο.
Κι αυτοί που το έχουν, δεν το εκτιμούν.

Ο άνθρωπος γεννιέται αγνός.
Και όμως, πέφτει θύμα.
Εξαπατάται από το ψεύτικο, το δήθεν, τη λάμψη.
Ακολουθεί τη μάζα στο άγνωστο.
Και καταλήγει σε μια φυλακή.

Get Rid of Depression

 Depression doesn't let you love yourself or enjoy life.

It convinces you that everything is pointless, gray, that you deserve nothing, and nothing good will ever happen.
You fall under the illusion that by staying sad and miserable, the universe—or God, call it what you want—might feel sorry for you.

But being pitied is neither good nor right.
On the contrary, it's an insult to your existence.

Depression has traps.
Yes, it’s just a mental state that affects your psychology and the way you see yourself and the world.

Nothing is random.
Just like our choices.

We chose to come to the hardest planet of experiences and lessons.
We don’t remember it though.
We start from scratch every time.
In every incarnation.

Most of us don’t want to be here.
And it’s understandable—if you see it from the human side.

But from the other side, coming to Earth is a very brave decision, because you choose to evolve your soul in a place full of incredible challenges and experiences.
You will learn a lot, no matter what.
If you don’t manage it, you’ll come again.

We have free will, yet we’re also slaves at the same time.
We pay to live.
And essentially, we don’t live.
Nature and logic—what is natural for humans—has been replaced by something else.

Yet all these things happening on this planet help our soul evolve.
Yes, it’s not easy, but it’s not our fault that we weren’t taught from the beginning.
We must learn though—since we chose this beforehand.

So we’re not lacking something, and we’re not unworthy.
What we lack is knowledge and remembrance.
What was deliberately stolen from us,
What they hid and did everything to keep secret.

If you manage to steal a little time from what everyday life takes away,
and look within—deep into your real desires and needs,
at what you truly want to do and who exactly you want to be,
you’ll feel some relief by seeing deeper into yourself.

Not everything is for everyone.
If you suppress yourself, it will explode—either as illness or as depression.

And the big, important question is:
How do you get rid of depression?

Everyone has their way.
Some don’t even have one.

Depression isn’t really a matter of medication or psychotherapy.
No one can truly enter your soul and feel what you’re going through.

But it's actually very simple.
It takes just seconds to overcome depression.

Of course, it depends on how well someone knows themselves and how absorbed and lost they are in the system.

But you can’t speak about something if you haven’t lived it.

So, personally, I got rid of depression in a strict and serious way.
At some point I realized it was wearing me down, distorting my true self and all the joys of life.

Once I understood and became aware of what was really happening,
I turned to myself in a strict and angry tone and said:
“What are you doing? What is this? Stop acting like that. Get it together already.”
With a very serious tone, full of belief and frustration.

But it’s not enough just to say it.
You have to hold on, stay consistent until depression becomes the past.
You need self-control and must not give in.

But once you've realized the harm you’ve done to yourself
—how you didn’t respect or love yourself—
depression is gone. It’s out of your life.

Love yourself more than anything.
Respect yourself and don’t torture him.
Don’t feed him low vibrations like fear, anxiety, or stress.

Whatever happens, stand tall with calmness and peace in your soul.

The meaning of life.

 What is the meaning of life?

Many people wonder what the point is of being born, living, and eventually dying.
But are you really living?

That depends on how you see it.
Life by itself has no meaning.

We are the ones who give it meaning, based on our abilities and what we enjoy doing.
Spending time on things we love keeps us alive inside.
We don’t die internally.

But not everything is the same for everyone.
There are no identical lives.
Everyone does something unique and special.
Sure, there are exceptions where people copy others,
but even then, because each person is unique, it ends up being different in some way.

We all, more or less, use our "talents" in different ways—
either as a hobby or as work.

But what happens when routine inevitably enters our lives?

Routine isn't so bad if you truly love what you do.
But if you don’t, then it’s...

Whatever you do, if you lack values as a person,
it won’t work in your favor.
You’ll get lost in the system, and you won’t offer your real self.

You’ll either try to fit in or compromise with the chaos around you.

You get tired, disappointed, your energy drops,
and eventually, you may give up or shut yourself off.
Doing both is the worst case.

But falling down many times teaches you,
and if you choose to keep going, your moves become more careful and wise.
Because you’ve learned from your mistakes.

These are the challenges people face who just want to live and maintain the system.

And they’re also faced by people who choose a more spiritual path—
not necessarily through religion.

That’s where the values I mentioned earlier come in.
If you live with ethics, justice, respect, and love,
then you can’t fit into a system that lacks those things.

Yes, it’s hard—but not impossible.

I’m not going to tell you how to do it,
because you’re not “me.”
You have your own experiences, beliefs, and way of seeing things.

What I can say is:
it all comes down to your choices and your values—
whether you stay in the system or break free from it.

This raises a lot of questions, naturally.

But everything starts somewhere.
It begins when you start to see what’s really going on out there—
and how the game is rigged against you.

That’s the first step to finding your own reason to live.

Because we are what we think,
be mindful of your thoughts and what you truly wish for.

To live a meaningful life, a person must first know themselves.
Not know what others are doing or be up-to-date socially—
those things only serve to distract you and disconnect you from your true self.

Lack of time is the system’s way of keeping you from finding yourself.

Entertainment, TV, or anything that helps you “escape” from your problems or daily life
is not the solution to knowing and accepting yourself.

So what gives life meaning?

There’s no single answer for everyone.
But there is one choice for everyone:
To know themselves and love themselves above all else.

If you love yourself and live in the present moment,
then whatever you do will have meaning,
and you’ll be happy with your existence—
which is unique, special, and worth loving and taking care of more than anything else.

Whatever comes your way, don’t give up—
see it as a lesson and an experience.

Seek the truth that lies within you.
In silence, you’ll find all the answers you’re looking for.

And remember: since what you give is what you get,
the universe reflects behavior back to you.

Embrace yourself—because that’s the only person who’s always with you.

Don’t exhaust yourself by putting yourself in situations
that lower your vibration and disconnect you from the Source.

The day you start living in the “now”
and loving yourself—
that’s when you’ll know what life means for you.

Until then, I wish you success on your path to self-knowledge.
It’s not as far away as you think...

Το νόημα της ζωής.

 Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται τι νόημα έχει να γεννηθείς, να ζεις και να πεθάνεις μια μέρα.

Ζεις όμως;
Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς.
Η ίδια η ζωή από μόνη της δεν έχει νόημα.

Εμείς οι ίδιοι δίνουμε το νόημα.
Ανάλογα βέβαια με τα προσόντα μας και με τι μας αρέσει να κάνουμε.
Αξιοποιώντας τον χρόνο μας με πράγματα που μας αρέσει να ασχολούμαστε, μας κρατάνε ζωντανούς.
Δεν πεθαίνουμε μέσα μας.

Όλα όμως δεν είναι το ίδιο για όλους.
Δηλαδή δεν υπάρχουν ίδιες ζωές.
Ο καθένας κάνει κάτι ξεχωριστό, μοναδικό.
Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις όπου υπάρχει η αντιγραφή.
Αλλά και πάλι, λόγω της μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου, θα είναι κάπως διαφοροποιημένο.

Όλοι λίγο πολύ αξιοποιούμε τα "ταλέντα μας" και πράττουμε ανάλογα.
Είτε ως χόμπι είτε ως εργασία.

Τι γίνεται όμως όταν αναπόφευκτα έρθει η ρουτίνα στη ζωή μας;

Η ρουτίνα δεν είναι και τόσο κακή αν όντως αγαπάς αυτό που κάνεις.
Αν δεν το αγαπάς όμως, είναι...

Σε ό,τι κάνεις, αν δεν υπάρχουν αξίες μέσα σου ως άνθρωπος, δεν θα λειτουργεί υπέρ σου.
Θα χαθείς μέσα στο σύστημα, δεν θα δίνεις τον πραγματικό σου εαυτό.

Θα προσπαθείς είτε να ταιριάξεις, είτε να συμβιβαστείς με όλο αυτό το χάος που επικρατεί.

Κουράζεσαι, απογοητεύεσαι, πέφτεις ενεργειακά, και στο τέλος μπορεί να τα παρατήσεις, ή να κλειστείς στον εαυτό σου.
Αν κάνεις και τα δύο, ό,τι χειρότερο.

Πέφτοντας όμως πολλές φορές, μαθαίνεις και έχεις περισσότερη εμπειρία.
Και αν επιλέξεις να συνεχίσεις, θα είναι διαφορετικές και προσεκτικές οι κινήσεις σου, διότι έχεις μάθει από τα λάθη σου.

Αυτά συναντούν οι άνθρωποι που θέλουν απλά να ζουν και να συντηρούν το σύστημα.

Επίσης αυτά συναντούν και οι άνθρωποι που δεν θέλουν να συντηρούν το σύστημα αλλά έχουν επιλέξει έναν πιο πνευματικό δρόμο.
Όχι απαραίτητα μέσα σε κάποια θρησκεία.

Εδώ έρχονται οι αξίες που προανέφερα.
Αν τις έχεις και ζεις με ηθική, δικαιοσύνη, σεβασμό και αγάπη, τότε δεν μπορείς να είσαι μέσα σε ένα σύστημα όπου απουσιάζουν αυτές οι αξίες.
Ναι, είναι δύσκολο, αλλά όχι ανέφικτο.

Δεν θα πω πώς να το κάνεις γιατί πολύ απλά δεν είσαι "εγώ", αλλά εσύ.
Και έχεις διαφορετικά βιώματα, πεποιθήσεις και οπτική.

Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι, είναι θέμα επιλογών και αξιών για το αν θα επιλέξεις να μείνεις ή να βγεις από το σύστημα.

Κάτι τέτοιο εγείρει πάρα πολλά ερωτήματα και είναι λογικό και επόμενο.

Όλα ξεκινούν από κάπου όμως.
Από εκεί που αρχίζεις και βλέπεις τι συμβαίνει εκεί έξω, και τι παιχνίδι παίζεται εις βάρος σου.

Είναι το πρώτο βήμα για να βρεις τελικά το δικό σου νόημα να ζεις.
Επειδή είμαστε όντως αυτό που σκεφτόμαστε, πρόσεχε τι σκέφτεσαι και τι επιθυμείς πραγματικά.

Για να έχει νόημα η ζωή ενός ανθρώπου, θα πρέπει πρώτα να γνωρίζει τον εαυτό του.
Όχι να ξέρει τι κάνει ο καθένας και να είναι μες τα πράγματα τα κοινωνικά.
Αυτά ούτως ή άλλως υπάρχουν μόνο για αποβλάκωση και απομάκρυνση από τον πραγματικό σου εαυτό.

Η έλλειψη χρόνου είναι αυτό που χρησιμοποιείται από το σύστημα για να μην μπορείς να βρεις τον εαυτό σου.

Δεν είναι ούτε η διασκέδαση, ούτε η τηλεόραση, ούτε γενικά κάτι που σε κάνει να ξεφεύγεις από τα προβλήματα και την καθημερινότητα η λύση για να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και να τον γνωρίσεις.

Τι είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή μας;

Δεν υπάρχει μια απάντηση για όλους.
Αλλά υπάρχει μια επιλογή για όλους.
Να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να τον αγαπήσουν πάνω από όλα.
Αν αγαπάς τον εαυτό σου και ζεις τη στιγμή και το τώρα, θα έχει νόημα ό,τι κάνεις και θα είσαι ευτυχισμένος με την ύπαρξή σου.
Που είναι μοναδική, ξεχωριστή και αξίζει να την αγαπάς και να την προσέχεις όσο τίποτα.

Όσα και να σου έρθουν, δεν τα παρατάς, αλλά δες τα ως μαθήματα και εμπειρίες.
Ψάξε την αλήθεια που βρίσκεται μέσα σου.
Μέσα από τη σιωπή θα βρεις όλες τις απαντήσεις που ζητάς.

Και να θυμάσαι ότι επειδή ό,τι δίνεις παίρνεις, το σύμπαν επιστρέφει συμπεριφορές.

Αγκάλιασε τον εαυτό σου. Μόνο αυτόν έχεις πάντα μαζί σου.
Μην τον ταλαιπωρείς βάζοντάς τον σε καταστάσεις που χαμηλώνουν τη δόνησή σου και τη σύνδεσή σου με την Πηγή.

Όταν έρθει η μέρα όπου θα ζεις το τώρα και θα αγαπάς τον εαυτό σου, τότε θα ξέρεις ποιο είναι το νόημα της ζωής για σένα...

Έως τότε, σου εύχομαι καλή επιτυχία στο μονοπάτι της αυτογνωσίας.
Δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζεις...

Διώξε την κατάθλιψη.

 Η κατάθλιψη δεν σε αφήνει να αγαπάς τον εαυτό σου και να χαίρεσαι τη ζωή.

Σε έχει πείσει πως όλα είναι μάταια, είναι γκρίζα, ότι τίποτα δεν σου αξίζει και τίποτα καλό δεν πρόκειται να συμβεί.
Έχεις την ψευδαίσθηση ότι μένοντας στεναχωρημένος και θλιμμένος, ίσως σε λυπηθεί το σύμπαν, ο θεός – όπως θέλεις πες το.

Το να σε λυπούνται δεν είναι ούτε καλό ούτε σωστό.
Αντίθετα, είναι προσβολή προς την ύπαρξή σου.

Η κατάθλιψη έχει παγίδες.
Ναι, είναι απλά μια κατάσταση του μυαλού που επηρεάζει την ψυχοσύνθεσή σου και την οπτική σου για τον εαυτό σου και τον υπόλοιπο κόσμο.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Όπως και οι επιλογές μας.

Επιλέξαμε να έρθουμε στον σκληρότερο πλανήτη εμπειριών και μαθημάτων.
Δεν το θυμόμαστε όμως.
Ξεκινάμε από την αρχή κάθε φορά.
Σε κάθε ενσάρκωση.

Οι περισσότεροι δεν θέλουμε να είμαστε εδώ.
Και λογικό είναι – αν το δεις με την ανθρώπινη πλευρά.

Αν το δεις όμως από την άλλη πλευρά, το να έρθεις στη γη είναι πολύ γενναία απόφαση, επειδή επιλέγεις να εξελίξεις την ψυχή σου κάπου όπου θα έχεις απίστευτες προκλήσεις και εμπειρίες.
Θα μάθεις πολλά όπως και να έχει.
Αν δεν προλάβεις, θα ξανάρθεις.

Έχουμε ελεύθερη βούληση, αλλά είμαστε και σκλάβοι ταυτόχρονα.
Πληρώνουμε για να ζούμε.
Και ουσιαστικά δεν ζούμε.
Η φύση και η λογική, δηλαδή το φυσιολογικό για τον άνθρωπο, έχει αντικατασταθεί με κάτι άλλο.

Όλα αυτά όμως που συμβαίνουν σε αυτόν τον πλανήτη, βοηθούν στην εξέλιξη της ψυχής μας.
Ναι, δεν είναι εύκολο, αλλά δεν φταίμε που δεν μας το έμαθαν από μωρά.
Οφείλουμε να το μάθουμε όμως, εφόσον το επιλέξαμε από πριν.

Άρα δεν μας λείπει κάτι ή ότι δεν αξίζουμε σαν άνθρωποι.
Μας λείπει η γνώση και η ενθύμηση.
Μας λείπει αυτό που μας στέρησαν εσκεμμένα,
αυτό που μας έκρυψαν και έκαναν τα πάντα για να μείνει κρυφό.

Αν καταφέρεις και ξεκλέψεις λίγο χρόνο από αυτόν που σου στερεί η καθημερινότητα,
και κοιτάξεις μέσα σου, βαθιά, στις αληθινές σου επιθυμίες και ανάγκες,
στο τι πραγματικά θέλεις να κάνεις και ποιος ακριβώς θέλεις να είσαι,
θα ανακουφιστείς κάπως που βλέπεις πιο βαθιά μέσα σου.

Δεν είναι όλα για όλους.
Αν δημιουργείς καταπίεση στον εαυτό σου, θα ξεσπάσει είτε με ασθένεια είτε με κατάθλιψη.

---

Και το θέμα είναι ένα και σημαντικό.
Πώς διώχνεις την κατάθλιψη;

Ο καθένας έχει τον τρόπο του.
Μερικοί δεν έχουν καν τρόπο.

Η κατάθλιψη δεν είναι θέμα φαρμάκων και ψυχοθεραπείας.
Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να μπει μες την ψυχή σου και να νιώσει πραγματικά τι περνάς.

Όμως είναι πάρα πολύ απλό.
Χρειάζονται δευτερόλεπτα για να ξεπεραστεί η κατάθλιψη.

Εξαρτάται βέβαια το πόσο καλά γνωρίζει κάποιος τον εαυτό του και κατά πόσο είναι απορροφημένος και χαμένος στο σύστημα.

Δεν μπορείς να εκφέρεις γνώμη για κάτι όμως εφόσον δεν έχεις βιώσει κάτι.

Άρα, εγώ προσωπικά έδιωξα την κατάθλιψη με έναν αυστηρό και σοβαρό τρόπο.
Κατάλαβα κάποια στιγμή ότι με φθείρει, μου αλλοιώνει τον πραγματικό μου εαυτό και όλες τις χαρές της ζωής.

Εφόσον το κατάλαβα και συνειδητοποίησα τι ακριβώς συμβαίνει,
γύρισα απευθυνόμενος προς τον εαυτό μου με αυστηρό και θυμωμένο ύφος και του είπα:
«Τι κάνεις; Τι είναι αυτά; Πάψε να φέρεσαι έτσι. Συνέλθε επιτέλους.»
Με πάρα πολύ αυστηρό τόνο, με πίστη και αγανάκτηση ταυτόχρονα.

Δεν φτάνει όμως μόνο να το πεις.
Πρέπει να το κρατήσεις, να έχει διάρκεια μέχρι να γίνει παρελθόν η κατάθλιψη.
Να έχεις αυτοέλεγχο και να μην αφεθείς.

Αλλά από τη στιγμή που το έχεις συνειδητοποιήσει, το τι κακό έκανες στον εαυτό σου
και δεν τον σεβόσουν και δεν τον αγαπούσες,
πάει – έχει φύγει μακριά πλέον η κατάθλιψη.

Αγάπα τον εαυτό σου όσο τίποτα.
Σεβάσου τον και μην τον ταλαιπωρείς.
Μη του δίνεις χαμηλές δονήσεις όπως ο φόβος, το άγχος, το στρες.

Ό,τι και να συμβαίνει, στάσου όρθιος με ψυχραιμία και γαλήνη στην ψυχή.

Αγκαλιασε τους φοβους σου.

Αυτό που φοβάσαι θα έρθει μπροστά σου αργά ή γρήγορα.

Ξεπέρασέ το και νίκησέ το.

Σε εσένα έρχονται ξανά και ξανά τα ίδια μαθήματα,
επειδή κάθε φορά δεν μαθαίνεις από αυτά
αλλά τα αντιμετωπίζεις με τον ίδιο τρόπο.

Το καθετί είναι αυτό που είναι.
Άστο να είναι όπως είναι, γιατί υπάρχει λόγος γι' αυτό.

Όλα όσα βλέπεις και βιώνεις είναι μια προσομοίωση του εγκεφάλου.
Τίποτα δεν είναι αληθινό και τίποτα δεν έχει νόημα.
Εσύ δίνεις το νόημα σε όλα και στη ζωή σου.
Εσύ και μόνο εσύ έχεις τη δύναμη να κάνεις και να έχεις ό,τι θελήσεις.

Ο φόβος δεν υπάρχει, είναι απλά για τη διασκέδαση των ερπετών.
Το μόνο αληθινό είναι η αγάπη.
Ούτε ο χρόνος υπάρχει, άρα το παρελθόν και το μέλλον είναι εδώ, ΤΩΡΑ.

Όλα όσα θα σου πει κάποιος δεν είναι για σένα,
δεν απευθύνονται ούτε βοηθάνε εσένα,
αλλά είναι το πώς σκέφτεται ο ίδιος που στα λέει.
Όλοι μας.
Εκτός από την συμπαντική αλήθεια.
Αυτό είναι αυτό που είναι. Και δεν αλλάζει.

Ο πραγματικός σου εαυτός.

Το μυστικό είναι ότι οπουδήποτε και αν είσαι, οτιδήποτε και αν κάνεις,

άσε τους άλλους να δουν και να μπουν στη δική σου πραγματικότητα.
Άσ’ τους να δουν ότι υπάρχουν όρια στο να επιβάλλεσαι στον άλλον, άσχετα τι είδους σχέση υπάρχει: αφεντικού-υπαλλήλου, σχέσης, φιλίας.

Ο φόβος, ένα ψεύτικο δημιούργημα, σε απομακρύνει από το να είσαι ο εαυτός σου.
Και το μέλλον επίσης, που δεν έχει συμβεί ακόμη.
Αν όμως δρας με πίστη και αυτοπεποίθηση προς τον εαυτό σου και πίστη προς την πραγματικότητα που θέλεις να βιώνεις,
και ποια πραγματικά θέλεις να είναι η υπόστασή σου ανάμεσα στους ανθρώπους,
τότε απλά να είσαι ο εαυτός σου.

Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι για όλους  γύρω σου να φτάσουν έστω το 5% της πνευματικότητάς σου; Της υπόστασής σου;

Άρα κάτι που έχτισες με τόσο κόπο, γιατί να επιτρέπεις να χαμηλώνουν τη δόνησή σου;

Με απλά λόγια, μένουμε ήρεμοι σε οτιδήποτε και να λεχθεί, σε οτιδήποτε και να συμβαίνει,
γιατί πάνω από όλα δεν χαλάμε ποτέ την ηρεμία και τη γαλήνη μέσα μας.

Σ’ αυτόν τον κόσμο όπου τα ερπετά έχουν τους ανθρώπους ως μαριονέτες,
εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να λέμε ακριβώς αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε.

Δεν είμαστε εδώ για να υπηρετούμε κανένα και να ζούμε για κανένα,
παρά μόνο για τον εαυτό μας και την εξέλιξη της ψυχής μας.
Ο μόνος λόγος που είμαστε εδώ είναι αυτός.
Και οι άλλοι κάνουν το ίδιο επίσης.

Άρα, ποιος ο λόγος να μην είμαστε ο εαυτός μας, ο πραγματικός;

Κάνε ρισέτ και ξεκίνα από το μηδέν,
δίνοντας σε όλους να καταλάβουν ότι είσαι απρόσβλητος σε όλα όσα προσπαθούν να σου φορτώσουν:
άγχος, στρες, φόβο, ανησυχία, αμφιβολία.

Πίστεψε βαθιά αυτό που θέλεις να ζεις και θα γίνει.
Ζήσε τη στιγμή, μείνε στη στιγμή, χωρίς σκέψεις,
χωρίς αναδρομές στο παρελθόν και χωρίς σκέψεις για το αύριο.

Όλα είναι ένα — και το παρελθόν και το παρόν και το μέλλον.
Είναι εδώ, στο ΤΩΡΑ.

Ήρθε η στιγμή να ενεργοποιηθείς ως ο πραγματικός σου εαυτός.
Συμβαίνει ήδη.
Πίστεψέ το.

Κοίτα μέσα σου.

 Είναι λάθος και ασέβεια να πιστεύουμε ότι μπορούμε να "σώσουμε" κάποιον, όσα και να γνωρίζουμε, όσα και να πούμε.

Η αφύπνιση είναι μέσα στον καθένα μας.
Μέσα στον ρόλο που διαλέξαμε.
Δεν μπορούμε να παρέμβουμε και να "σώσουμε" κάποιον, επειδή δεν είναι δική μας υπόθεση ο δρόμος και ο τρόπος που διάλεξε κάθε ψυχή.

Ο καθένας μας έχει κάτι μοναδικό και ξεχωριστό μέσα του, που δεν μπορεί κανένας άλλος να το κατανοήσει.
Έχει την επιλογή είτε να συνεχίσει να κρατά όλα αυτά που τον βαραίνουν, είτε να τα πετάξει.

Το σύμπαν δεν "βλέπει" ούτε ανησυχίες, ούτε δράμα, ούτε μιζέρια, ούτε στεναχώριες.
Το σύμπαν αντιδρά και στέλνει πίσω σε αυτά που εστιάζεις, και με τι τρόπο αντιδράς.

Κάθε φορά που δεν μαθαίνουμε από ένα μάθημα που επαναλαμβάνεται, θα επαναλαμβάνεται σκληρότερο κάθε φορά, μέχρι να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και αντιδράμε σε αυτό.
Και όλα όσα μαθήματα έρχονται, δεν είναι απλά ατυχίες και κακία κάποιων, αλλά είναι μέρος της εξέλιξής μας.

Το σύμπαν μας δείχνει ακριβώς πώς θα βγάλουμε εις πέρας όλο αυτό που μας συμβαίνει.
Με την εσωτερική αλλαγή, μέσω των άλλων ανθρώπων που παίζουν τον ρόλο τους – όπως και εμείς τον δικό μας – για να μπορέσει ο καθένας να μάθει και να πάει παρακάτω.

Μερικοί δεν πάνε, ό,τι και να τους πεις, ό,τι και να τους δείξεις.
Επειδή ο καθένας μπορεί να γίνει μόνο το παράδειγμα για τους άλλους, και όχι ο δάσκαλος.

Όλοι, μα όλοι, έχουν ήδη επιλέξει τον δρόμο τους.
Όλοι, μα όλοι, παίζουν τον ρόλο που διάλεξαν.

Σεβόμαστε τις επιλογές όλων, και πιο πολύ τις δικές μας.
Και πολύ απλά:
Είτε μένουμε στάσιμοι με τις ίδιες πεποιθήσεις και επιλογές,
είτε ξυπνάμε — με τον σκληρό τρόπο που περιλαμβάνει τα ίδια μαθήματα ξανά και ξανά,
είτε με τον μαλακό, που περιλαμβάνει αυτογνωσία και εξέλιξη.

Δεν μπορούμε να παρέμβουμε σε κανενός το ταξίδι.
Είναι ασέβεια και καθυστέρηση στο δικό μας ταξίδι.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να είμαστε ο εαυτός μας.
Αν θέλεις κάτι, απλά το επιλέγεις.

Γι’ αυτό ο τρόπος του καθενός είναι ξεχωριστός και μοναδικός.
Είναι όμως προσωπικός και όχι για κάποιον άλλο.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας για το δικό μας ταξίδι.
Ό,τι και να κάνουν οι υπόλοιποι, δεν μας αφορά — όσο και να προσπαθούν να μας βάλουν στην δική τους πραγματικότητα.
Δεν μπορεί κανείς να εξηγήσει με λόγια σε κάποιον άλλον το πώς νιώθει και βλέπει τα πράγματα.

Όλα τα ταξίδια δεν είναι ίδια, όπως και εμείς οι ίδιοι.

Γι’ αυτό και ποτέ μα ποτέ, όπως έχεις καταλάβει, όσα και να δοκιμάσουμε να κάνουμε προς τους άλλους "δεν πιάνουν", γιατί πολύ απλά μετράει μόνο το πώς ΕΜΕΙΣ βλέπουμε τα πράγματα και αντιδρούμε σε αυτά.

Όσο επιλέγουμε να μένουμε στάσιμοι, καθυστερώντας την εξέλιξή μας με τις ίδιες επιλογές και τις ίδιες αντιδράσεις, τόσο θα δυσκολεύουν τα μαθήματα.
Και θα ζούμε ξανά και ξανά το ίδιο, μέχρι να μάθουμε και να πάμε παρακάτω.

Κοίτα το δικό σου ταξίδι.
Ο καθένας έχει κάνει τις επιλογές του.
Δεν μας αφορά.

Ας μην εμπλεκόμαστε στα ταξίδια των άλλων, γιατί όπως βλέπεις, εφόσον οι ίδιοι το έχουν διαλέξει, εμάς δεν μας πέφτει λόγος.
Αν μας ζητηθεί βοήθεια, την δίνουμε.
Άσχετα με την καλοσύνη μέσα μας.

Όλη μας την ζωή ήμασταν στάσιμοι με τις ίδιες πεποιθήσεις και συμπεριφορές.
Μέχρι σε ένα σημείο όμως, που αλλάζεις, πετάς πράγματα και βλέπεις αλλιώς γύρω σου και μέσα σου.

Μερικές φορές, μια πεποίθηση σε εμποδίζει να πας παρακάτω και να εξελιχθείς.
Είμαστε όπως είμαστε, για να μπορέσουμε να κάνουμε αυτό που επιλέξαμε.
Δεν ζούμε για κανέναν.

Δεν πείθουμε ποτέ τον εαυτό μας ότι «έτσι είμαστε» — νευρικοί, οξύθυμοι, αγχώδεις κ.τ.λ.
Αυτό δείχνει εγωκεντρισμό.

Να θυμάσαι ότι όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή και έχουμε πάθει και μάθει, τότε θα ξέρουμε...
Θα ξέρουμε τον σωστό δρόμο που μας αναλογεί.

Δεν θα μας σώσει κανείς.

Αγαπάμε τον εαυτό μας και απολαμβάνουμε το ταξίδι αυτό.
Δεν κρατάει πολύ.
Δεν υπάρχει κάτι που να μας φοβίζει άλλωστε.
Όσα και να εκτυλίσσονται γύρω μας.

Είμαστε αιώνιοι και φως.

Και επίσης, επειδή νομίζεις ότι συμβαίνουν συμπτώσεις και τυχαία γεγονότα εναντίον σου, καλύτερα να αναθεωρήσεις.
Πράξε ως ο εαυτός σου. Ο πραγματικός.
Όχι αυτός με τις πεποιθήσεις και τις δικαιολογίες για όλα.

Πράξε για σένα, όχι για μένα ή κάποιον άλλο.

Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Δεν θα μας τιμωρήσει κανείς. Προσπαθούμε άλλωστε...

Αν αλλάξουμε οπτική εμείς, αλλάζει όλος ο κόσμος.