Διώξε την κατάθλιψη.

 Η κατάθλιψη δεν σε αφήνει να αγαπάς τον εαυτό σου και να χαίρεσαι τη ζωή.

Σε έχει πείσει πως όλα είναι μάταια, είναι γκρίζα, ότι τίποτα δεν σου αξίζει και τίποτα καλό δεν πρόκειται να συμβεί.
Έχεις την ψευδαίσθηση ότι μένοντας στεναχωρημένος και θλιμμένος, ίσως σε λυπηθεί το σύμπαν, ο θεός – όπως θέλεις πες το.

Το να σε λυπούνται δεν είναι ούτε καλό ούτε σωστό.
Αντίθετα, είναι προσβολή προς την ύπαρξή σου.

Η κατάθλιψη έχει παγίδες.
Ναι, είναι απλά μια κατάσταση του μυαλού που επηρεάζει την ψυχοσύνθεσή σου και την οπτική σου για τον εαυτό σου και τον υπόλοιπο κόσμο.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Όπως και οι επιλογές μας.

Επιλέξαμε να έρθουμε στον σκληρότερο πλανήτη εμπειριών και μαθημάτων.
Δεν το θυμόμαστε όμως.
Ξεκινάμε από την αρχή κάθε φορά.
Σε κάθε ενσάρκωση.

Οι περισσότεροι δεν θέλουμε να είμαστε εδώ.
Και λογικό είναι – αν το δεις με την ανθρώπινη πλευρά.

Αν το δεις όμως από την άλλη πλευρά, το να έρθεις στη γη είναι πολύ γενναία απόφαση, επειδή επιλέγεις να εξελίξεις την ψυχή σου κάπου όπου θα έχεις απίστευτες προκλήσεις και εμπειρίες.
Θα μάθεις πολλά όπως και να έχει.
Αν δεν προλάβεις, θα ξανάρθεις.

Έχουμε ελεύθερη βούληση, αλλά είμαστε και σκλάβοι ταυτόχρονα.
Πληρώνουμε για να ζούμε.
Και ουσιαστικά δεν ζούμε.
Η φύση και η λογική, δηλαδή το φυσιολογικό για τον άνθρωπο, έχει αντικατασταθεί με κάτι άλλο.

Όλα αυτά όμως που συμβαίνουν σε αυτόν τον πλανήτη, βοηθούν στην εξέλιξη της ψυχής μας.
Ναι, δεν είναι εύκολο, αλλά δεν φταίμε που δεν μας το έμαθαν από μωρά.
Οφείλουμε να το μάθουμε όμως, εφόσον το επιλέξαμε από πριν.

Άρα δεν μας λείπει κάτι ή ότι δεν αξίζουμε σαν άνθρωποι.
Μας λείπει η γνώση και η ενθύμηση.
Μας λείπει αυτό που μας στέρησαν εσκεμμένα,
αυτό που μας έκρυψαν και έκαναν τα πάντα για να μείνει κρυφό.

Αν καταφέρεις και ξεκλέψεις λίγο χρόνο από αυτόν που σου στερεί η καθημερινότητα,
και κοιτάξεις μέσα σου, βαθιά, στις αληθινές σου επιθυμίες και ανάγκες,
στο τι πραγματικά θέλεις να κάνεις και ποιος ακριβώς θέλεις να είσαι,
θα ανακουφιστείς κάπως που βλέπεις πιο βαθιά μέσα σου.

Δεν είναι όλα για όλους.
Αν δημιουργείς καταπίεση στον εαυτό σου, θα ξεσπάσει είτε με ασθένεια είτε με κατάθλιψη.

---

Και το θέμα είναι ένα και σημαντικό.
Πώς διώχνεις την κατάθλιψη;

Ο καθένας έχει τον τρόπο του.
Μερικοί δεν έχουν καν τρόπο.

Η κατάθλιψη δεν είναι θέμα φαρμάκων και ψυχοθεραπείας.
Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να μπει μες την ψυχή σου και να νιώσει πραγματικά τι περνάς.

Όμως είναι πάρα πολύ απλό.
Χρειάζονται δευτερόλεπτα για να ξεπεραστεί η κατάθλιψη.

Εξαρτάται βέβαια το πόσο καλά γνωρίζει κάποιος τον εαυτό του και κατά πόσο είναι απορροφημένος και χαμένος στο σύστημα.

Δεν μπορείς να εκφέρεις γνώμη για κάτι όμως εφόσον δεν έχεις βιώσει κάτι.

Άρα, εγώ προσωπικά έδιωξα την κατάθλιψη με έναν αυστηρό και σοβαρό τρόπο.
Κατάλαβα κάποια στιγμή ότι με φθείρει, μου αλλοιώνει τον πραγματικό μου εαυτό και όλες τις χαρές της ζωής.

Εφόσον το κατάλαβα και συνειδητοποίησα τι ακριβώς συμβαίνει,
γύρισα απευθυνόμενος προς τον εαυτό μου με αυστηρό και θυμωμένο ύφος και του είπα:
«Τι κάνεις; Τι είναι αυτά; Πάψε να φέρεσαι έτσι. Συνέλθε επιτέλους.»
Με πάρα πολύ αυστηρό τόνο, με πίστη και αγανάκτηση ταυτόχρονα.

Δεν φτάνει όμως μόνο να το πεις.
Πρέπει να το κρατήσεις, να έχει διάρκεια μέχρι να γίνει παρελθόν η κατάθλιψη.
Να έχεις αυτοέλεγχο και να μην αφεθείς.

Αλλά από τη στιγμή που το έχεις συνειδητοποιήσει, το τι κακό έκανες στον εαυτό σου
και δεν τον σεβόσουν και δεν τον αγαπούσες,
πάει – έχει φύγει μακριά πλέον η κατάθλιψη.

Αγάπα τον εαυτό σου όσο τίποτα.
Σεβάσου τον και μην τον ταλαιπωρείς.
Μη του δίνεις χαμηλές δονήσεις όπως ο φόβος, το άγχος, το στρες.

Ό,τι και να συμβαίνει, στάσου όρθιος με ψυχραιμία και γαλήνη στην ψυχή.