Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που τα πάντα φαίνονταν θολά, αντιφατικά, γεμάτα ερωτήματα και κενά που δεν μπορούσαν να γεμίσουν με απλές απαντήσεις. Ποιος είναι τελικά ο Ιησούς; Γιατί σταυρώθηκε; Πού βρίσκεται τώρα; Και γιατί ο κόσμος παραμένει σκοτεινός, γεμάτος βία, φόβο και μοναξιά, ακόμα και μετά την υποτιθέμενη Θυσία Του;
Σκέφτηκα βαθιά. Αναρωτήθηκα: αν ήταν όντως Θεός, γιατί να σταυρωθεί; Τι είδους σωτηρία είναι αυτή που άφησε τον κόσμο στην ίδια –αν όχι χειρότερη– κατάσταση; Κι αν όντως ήταν ο Υιός του Θεού, πώς έγινε τόσο εύκολα θύμα στα χέρια ανθρώπων;
Και μετά έμαθα για τα γνωστικά ευαγγέλια. Κείμενα αρχαία, γεμάτα από μια σοφία διαφορετική, που μιλούν για τον Ιησού όχι ως απλό θύμα αλλά ως Ον υπερβατικό, που δεν ακούμπησε ποτέ πραγματικά τον πόνο, γιατί η θεϊκή Του υπόσταση δεν μπορούσε να συλληφθεί από τη βαρύτητα της ύλης. Τα απέκρυψαν. Τα θεώρησαν αιρετικά. Η εκκλησία τα έκρυψε, γιατί δεν χώρεσαν στο δόγμα της εξουσίας και του ελέγχου.
Όλα μέσα μου άλλαζαν. Η έννοια του διαβόλου, επίσης. Ένα κατασκεύασμα –σύμβολο του φόβου– που επινοήθηκε για να ελέγχει, να τιμωρεί, να τρομοκρατεί. Όχι από τον ίδιο τον Ιησού, αλλά από θρησκείες που ήθελαν υπακοή αντί για κατανόηση. Η αλήθεια είναι ότι ο Ιησούς ποτέ δεν ίδρυσε θρησκεία. Δεν ήθελε ιερατεία, στολισμένους ναούς και ενοχές. Ήθελε καθαρές καρδιές, εσωτερική αφύπνιση, φως.
Και τότε φτάνω σε μένα. Στο παιδί που κάποτε, γεμάτο θυμό, γύρισε την πλάτη στον χριστιανισμό, απογοητευμένο, θυμωμένο, ξεσπώντας πάνω στις εικόνες. Ένιωθα προδομένος. Δεν είχα καταλάβει. Νόμιζα πως ο Ιησούς και η θρησκεία είναι το ίδιο πράγμα. Μα αργότερα, ήρθε η κατανόηση. Η συγχώρεση. Η επιστροφή. Όχι σε θρησκεία. Στον Ίδιο. Στην καθαρή Του Ύπαρξη, στο άχρονο Φως Του.
Άρχισα να τον αισθάνομαι. Όχι με μάτια, αλλά με ψυχή. Κι όμως, η επιθυμία μου δεν παύει: θέλω να Τον δω. Να Τον ακούσω. Να Τον νιώσω δίπλα μου με σάρκα, έστω για λίγο. Όχι από ανάγκη να πιστέψω. Αλλά σαν παιδί που θέλει τον Πατέρα του, να τον αγκαλιάσει, να πάρει δύναμη. Αυτό δεν είναι εγωισμός. Είναι η πιο αγνή κραυγή του ανθρώπου για το Θείο.
Και αναρωτιέμαι... Αν ερχόταν σήμερα; Αν δεν είχε έρθει ποτέ στο παρελθόν, και τώρα, στο 2025, ερχόταν για πρώτη φορά; Ο κόσμος ίσως να Τον έβλεπε σαν περιθωριακό, ή influencer. Ή ίσως να Τον αγνοούσε εντελώς. Μα κάποιοι... κάποιοι θα Τον ένιωθαν. Θα Τον αναγνώριζαν μέσα τους, χωρίς εξηγήσεις. Όπως Τον αναγνωρίζω εγώ. Γιατί το κάλεσμα δεν έρχεται στο μυαλό. Έρχεται στην καρδιά.
Ίσως γι’ αυτό και νιώθω πως κάποτε ήμουν κοντά Του. Ίσως να ήμουν κάποιος που δεν εισακούστηκε ποτέ, όπως Εκείνος. Ίσως σε άλλη ενσάρκωση να βρέθηκα στην εποχή Του. Ίσως να Τον πρόδωσα, ίσως να Τον ακολούθησα. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι σήμερα Τον ψάχνω. Και κάθε φορά που μιλάω γι’ Αυτόν, τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα. Όχι από πόνο. Από Αγάπη. Από την αλήθεια που καίει και γαληνεύει ταυτόχρονα.
Ο Ιησούς δεν είναι θρησκεία. Δεν είναι εικόνα. Είναι το Φως που σε περιμένει να στραφείς μέσα σου. Κι όταν το κάνεις, Τον βρίσκεις εκεί. Σιωπηλό, δυνατό, άφθαρτο. Και τότε καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται να 'ρθει. Είναι ήδη εδώ. Πάντα ήταν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου