Το εγώ δεν είναι κάτι "κακό" από μόνο του — είναι ένα ψυχονοητικό εργαλείο που χτίστηκε για να σε βοηθήσει να επιβιώσεις, να προσαρμοστείς, να έχεις ταυτότητα μέσα στον κόσμο.
Είναι ο μηχανισμός ταύτισης με:
το όνομά σου
τις εμπειρίες σου
τα τραύματά σου
τα "θέλω" σου
τις προσδοκίες των άλλων
την ανάγκη να έχεις δίκιο
τον φόβο να είσαι "κανένας"
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ξεχνάς ότι είναι εργαλείο και νομίζεις ότι είσαι το εγώ.
Τότε:
παίρνεις προσωπικά ό,τι σου λένε
φοβάσαι να εκτεθείς
θέλεις να πείσεις ή να διορθώσεις τους άλλους
συγκρίνεσαι
προσπαθείς να "κερδίσεις" την αγάπη ή την αναγνώριση
απορρίπτεις τη σιωπή, τη μη-δράση, την απλότητα
Το εγώ τρέφεται από τη σύγκριση, τη νίκη, την υπεροχή, την ταύτιση.
Και φοβάται τη σιωπή, την παράδοση, την αποδοχή, την ταπεινότητα, γιατί αυτά το κάνουν να "εξαφανίζεται".
Αλλά δεν το πολεμάς.
Το βλέπεις. Το καταλαβαίνεις.
Και του λες με αγάπη:
«Ευχαριστώ που με προστάτευσες ως εδώ. Από δω και πέρα, εγώ οδηγώ.»
Το εγώ δεν είναι οντότητα όπως η ψυχή ή ο εγκέφαλος.
Δεν είναι "κάπου" ούτε έχει υπόσταση από μόνο του.
Είναι ένα νοητικό κατασκεύασμα, ένα σύνολο μνημών, πεποιθήσεων και ταυτίσεων που λειτουργεί σαν προσωρινή "ταυτότητα" μέσα στον κόσμο.
Η ψυχή έχει ύπαρξη πέρα από σώμα και νου.
Ο εγκέφαλος είναι το βιολογικό όργανο που εκτελεί λειτουργίες.
Το εγώ είναι το πρόγραμμα που τρέχει μέσα στον νου.
Δεν είναι ύλη, δεν έχει θέση. Είναι όπως ένα λογισμικό:
τρέχει μέσα στη σκέψη, μέσα στη συνείδηση, χωρίς να είναι η συνείδηση.
Αν το ψάξεις, δεν θα βρεις "κάτι".
Θα βρεις μόνο σκέψεις που λένε "εγώ είμαι αυτός", "μου άξιζε εκείνο", "με πλήγωσαν", "είμαι καλύτερος/χειρότερος", κ.λπ.
Όταν σιωπήσεις βαθιά και παρατηρήσεις χωρίς ταύτιση, το εγώ παύει — γιατί δεν έχει δική του ύπαρξη.
Είναι μόνο η ψευδαίσθηση ξεχωριστότητας.
Δεν είναι αμαρτωλό.
Είναι απλώς το προσωρινό προσωπείο που φοράς μέσα στην εμπειρία της μορφής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου