Αποχωρισμός του είναι.

 Ο χρόνος περνά.

Ειτε αργά είτε γρήγορα.

Εξαρτάται πώς τον βιώνεις. 

Όμως πως βιώνεις κάτι που δεν υφίσταται; 

Ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα ανάμεσα σε όλα τα άλλα; 

Τον βιώνεις με ψευδαίσθησεις, με αυταπάτες, οπως και ότι άλλο έχει κατασκευαστεί και έχει περάσει στην συλλογική μνήμη των ανθρώπων. 

Και είναι πολλά,πάρα πολλά, όσα έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος για να καλύψει το κενό της ύπαρξης, ενός νοήματος. 

Το ειρωνικό εξ αρχής του πράγματος είναι ότι η ζωή ενός ανθρώπου επάνω στον πλανήτη γη, μοιάζει σαν τον τοποθέτησε κάποιος εδω, χωρίς καμία απολύτως οδηγία για τίποτα.

Ουτε για το τι θα βρει μπροστά του, ούτε ακόμη και για τον ίδιο. 

Και κατά συνέπεια,τα ανακάλυψε μόνος. 

Ανακάλυψε τα βασικά, πείνα, κρύο, ζεστη, μέρα, νύχτα, αρρώστιες, φθορά, θανατο. 

Έμαθε, έπαθε, έπεσε και ξανάσηκώθηκε. 

Ξανα και ξανά. 

Καποτε ζούσε απλα, τιμοντας το δώρο της ύπαρξης. 

Βιωνε σαν παρουσία τι σημαίνει απλά να υπάρχεις. 

Ειχε επίγνωση του όλου, της δημιουργίας και την θέση του σε αυτή.

Δεν αρκέστηκε όμως σε αυτό, και άρχισε να ψάχνει νόημα, έξω από αυτόν.

Ηθελε να ονομάσει τα πάντα, να βάλει ταμπέλες στο κάθε τι.

Να βάλει όρια, να κατέχει, να ανήκει κάπου. 

Σταμάτησε να κοίτα μέσα του. 

Έριξε όλο το βάρος στους εξωτερικούς παράγοντες. 

Και κάπου εκεί, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση προς την απομάκρυνση του από το είναι του, το νόημα της δημιουργίας, του να υπάρχεις απλά σαν παρουσία. 

Μετέτρεψε τον αέρα που βγαίνει από τα πνευμονία του σε λέξεις, αριθμούς. 

Την οπτική του σε σκέψεις, διαπιστώσεις. 

Ηρθαν προς το φως πολλά περιττά και ανόητα πράγματα από μέσα του. 

Όπως η καχυποψία, η πονηριά, το ψέμα. 

Η δίψα για εξουσία, κυριαρχία, εκμετάλλευση. 

Εδωσε αξία εκει που δεν έπρεπε. 

Εδωσε στην ανθρώπινη υπόσταση ένα νόημα έξω από αυτόν, έξω από την δημιουργία. 

Μέτρησε τα πάντα, έδωσε ονόματα, έβαλε ταμπέλες σε όλα όσα δεν του αρκούσαν απλά να συνυπάρχουν με αυτόν. 

Διαχωριστηκε με το όλον εχοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι έξω από αυτόν. 

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της αλλαγής, 

το βιώνουμε σήμερα καθημερινά σε όλο του το εύρος. 

Με το τίμημα και τις συνέπειες του διαχωρισμού από το όλον, το νόημα του να υπάρχεις. 

Και πλέον υπάρχεις πληρώνοντας ενοίκιο. 

Δεν έχεις πλέον το δικαίωμα της ύπαρξης χωρίς να δίνεις λογαριασμό, χωρίς να πληρώνεις για να υπάρχεις.

Αλλιως δεν ζεις. 

Δεν υπάρχεις. 

Επιβιώνεις. 

Έχοντας άγχος, για έναν τεχνητα κατασκεύασμενο χρόνο, 

έχοντας φόβους, ανασφάλειες για ένα ψεύτικο τεχνητό πολύχρωμο χαρτάκι που από αυτο εξαρτάται η επιβίωση σου. 

Άφησες στην άκρη την χαρά της ύπαρξης, της ζωής, και υιοθέτησες όλα αυτά που σου την στερούν. 

Που σου δίνουν την ψευδαισθηση ότι αξίζεις μόνο αν εργάζεσαι, αν καταναλώνεις. 

Πίστεψες την αλήθεια της μάζας, την αλήθεια του φαίνεσθαι, του να έχεις από το να είσαι. 

Προοδωθηκες από το ίδιο σου το είδος. 

Έχασες την επαφή με την ψυχή σου. 

Με το είναι σου, με το όλον. 

Έμαθες να προσέχεις για να έχεις. 

Με τίμημα την αδιαφορία προς τους αδύναμους, τους ανθρώπους με προβλήματα, με δυσκολίες στην επιβίωση. 

Φόρεσες μια μια μάσκα για να προστατέψεις την έκθεση προς τους άλλους. 

Προς τους καθρέφτες σου στην ουσία. 

Προστατεύεις και υπερασπιζεσαι με σθένος και φανατισμό όλα όσα σου φόρτωσαν και σε έκαναν να νομίζεις ότι είναι η αλήθεια, μια αλήθεια μεταμφιεσμενη και γεμάτη εκμετάλλευση, φόβο, ανασφάλεια. 

Περασε ως φυσιολογικό κάθε τι που προσβάλει και μειώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, το δικαίωμα του να υπάρχεις. 

Προσπερνάς τα πάντα, όλα όσα σε βγάζουν έξω από αυτό που είσαι, όλα όσα σε ξεβολευουν, και σε κάνουν να ξύπνα μέσα σου ή αληθινή σου υπόσταση. 

Εθαψες την ανθρωπιά, και την αντικαταστησες με ένα μέλημα, να θρέφεις το σύστημα πάση θυσία. 

Εκανες το παράλογο λογικό, 

το φυσικό αφύσικο. 

Το κακό, καλό. 

Κατέστρεψες, διεστρεβλωσες, ισοπέδωσες σχεδόν τα πάντα επάνω σε αυτόν τον πλανήτη. 

Τι είσαι τελικά; 

Άνθρωπος; 

Ζομπι;

Περιτος;

Το κέντρο όλων; 

Τι; 

Τίποτα και τα πάντα. 

Όλα και τίποτα. 

Άξιος και ανάξιος. 

Ένα δήθεν πολιτισμένο άδειο δοχείο. 

Η αλήθεια όσο σκληρή και ωμή να ειπωθεί, πάντα θα πονάει, θα ξεβολευει, θα καταρρίπτει ψευδαίσθησεις Και αυταπατες. 

Πολλοί θα δουν, λίγοι θα νιώσουν. 

Αλλα αν δεις, δεν μπορείς πια να ξε-δεις.

Δεν υπάρχει γυρισμός. 

Πίσω στην ασφάλεια. 

Δεν θα κουμπώνεις πλεον.