Κουράζεται ο άνθρωπος όταν δεν λαμβάνει αληθινές προθέσεις, όταν δεν βλέπουν το βάθος και την ουσία του.
Όταν βλέπουν μόνο την εικόνα που έχουν ήδη χτίσει,πριν καν μπουν στον κόπο να δουν τον άλλον σαν ψυχή, σαν παρουσία,
εχουν ήδη έτοιμη την ταμπέλα και απλά στην φοράνε.
Χωρίς βέβαια να σε ρωτήσουν.
Δεν χρειάζεται φυσικά η γνώμη σου.
Αν χρειαζόταν, θα κατέρρεε αμέσως η εικονα τους για εσένα.
Αφου λοιπόν οι άνθρωποι προτιμούν μια ψευδαίσθηση από την αλήθεια, από το απλά να δουν, να νιώσουν, το βάθος και την ουσία, τότε αναλαμβάνει το εγώ να πάρει το τιμόνι.
Και όταν συμβεί αυτό, η θα έχει άλλο ένα εγώ απέναντι του, και όλα θα κάνουν ένα φαύλο κύκλο μέσα σε ψευδαίσθησεις των εγώ, η θα απομακρυνθεί Αν το εγώ του άλλου είναι περιορισμένο.
Το εγώ δεν νοιάζεται, τρέφεται.
Δεν βλέπει, δεν νιώθει ούτε βάθος ούτε ουσία.
Παρα μόνο εικόνα, πεποιθήσεις, ψευδαίσθησεις και αυταπατες.
Βολευεται, δεν πονάει, νιώθει ασφάλεια.
Και φυσικά ποτέ υπέρ του άλλου.
Ικανοποιεί μόνο την δική του πλευρά, οπτική.
Με αποτέλεσμα, όπως είναι φυσικό και επόμενο, να απομακρυνονται οι ψυχές.
Η ψυχή δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Απλα ακολουθεί την δική της προσωπική πορεία δίχως να θέλει να πείσει, να εξηγήσει.
Το φως απλά είναι.
Καθαρό, κρυστάλλινο, ένας φάρος.
Εκπέμπει, δονείται, δεν προσκολαται.
Η αποδοχή και η ικανοποίηση ανηκουν στο εγώ.
Η κάθε ψυχή έχει το δικό της μονοπάτι, την δική της πορεία.
Οι πράξεις και η πρόθεση αντανακλούν στο σύμπαν, και όχι ο αέρας που βγαίνει από τα πνευμονία με τον λόγο, τις λέξεις.
Το εγώ δεν νοιώθει πρόθεση, δεν την βλέπει καν.
Βλεπει μόνο τροφή μέσα από άμυνα,ασφάλεια των τραυμάτων, και πεποιθήσεις που δίνουν σιγουριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου