Ταμπέλες και ταυτότητες.

 Μέσα σε ένα σύστημα, που υποτίθεται ότι είναι κοινωνικό, δίνοντας την ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης,

την ψευδαίσθηση της επιλογής, ο άνθρωπος εκτός από τις ήδη υπάρχουσες ταμπέλες και ταυτότητες που του φόρεσαν, φτιάχνει καινουργιες, δικές του.

Υιοθετώντας λόγια, σκεψεις, ιδέες, πεποιθήσεις άλλων ανθρώπων.

Διαιωνιζει μονίμως κάτι έξω από αυτόν.
Κατι έξω από το δικό του βίωμα.

Ποιος ο λόγος;
Υπάρχει ήδη μια ταυτότητα και μια ταμπέλα.

Εξέλιξη δεν σημαίνει να ντύσω διαφορετικά αυτά τα οποία χρειάζεται να απαλλαγώ.

Γιατί προσθέτει αντί να αφαιρεί;
Γιατί χτίζει μια ταυτότητα που τον απομακρύνει από την ένωση και την σύνδεση;

Ποιος ο λόγος να γεμίζεις ένα ποτήρι που είναι ήδη γεμάτο;

Θα ξεχειλίσει,λογικό και επόμενο.
Ένα δοχείο που δέχεται μονίμως εξωτερικό υλικό και δεν μένει ποτέ άδειο για να μπορέσει να κατανοήσει τον εαυτό του και τι ακριβώς χρειάζεται να μπει μέσα του, αν χρειάζεται.

Ενα κενό δοχείο δεν σημαίνει ότι δεν έχει αξία.
Δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστο.

Σημαινει ότι είναι αυτό που είναι και κατανοεί τον λόγο που υπάρχει και είναι.

Ποιος ο λόγος λοιπόν για έναν άνθρωπο, να θέλει να βάλει μέσα του, να πάρει προσωπικά κάθε ιδέα, σκέψη, αντίληψη, πεποίθηση, που δεν είναι δικά του;

Το ξένο σώμα, αργά ή γρήγορα καταρρέει, είναι μη συμβατό.

Δεν ταιριάζει με την ουσία, το βάθος.
Επαναπαύεται με όμορφα ψέματα, που δίνουν ασφάλεια και άμυνες.

Προστασία από την άβολη αλήθεια που σε ρίχνει σε ένα προσωρινό κενό, ώσπου να βρεις την δική σου αλήθεια.

Ναι καλώς ή κακώς δεν υπάρχει κοινή αλήθεια, κανένας μας δεν βλέπει το ίδιο και ας είμαστε από το ίδιο υλικό φτιαγμένοι.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να είσαι ο εαυτός σου, η ουσία σου και το βάθος σου.

Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.

Αν αντέξεις την κατάρρευση όλων, αν αντέξεις να δεις πίσω από το πέπλο,
και τέλος αν αντέξεις να δεις ποιος πραγματικά είσαι χωρίς ταυτότητες και ταμπέλες, χωρις τίποτα ξένο μέσα σου,
απελευθερωνεσαι......