Ο άνθρωπος που είναι παγιδευμένος στο Εγώ του δεν αναζητά έξοδο.
Το Εγώ δεν αυτοκτονεί. Θέλει επιβεβαίωση, όχι αλήθεια.
Ανακουφίσεις, όχι κατάρρευση.
Γιατί αυτό κάνουν οι άνθρωποι που δεν αντέχουν την αλήθεια:
καταστρέφουν τον καθρέφτη αντί να κοιταχτούν.
Όποιος περιμένει να φτάσει στο τέλος για να ξυπνήσει, ίσως να μην προλάβει.
Γιατί τότε έρχεται το βάρος όλων των "όχι" που είπε στη ζωή του.
Και μερικοί πεθαίνουν μες στην ενοχή και όχι μες στην αλήθεια.
Αυτός που αντέχει να μην του χαϊδέψουν το εγώ,
που δεν το βάζει στα πόδια όταν του δείχνουν τα σπασμένα του μέσα
— αυτός έχει ήδη αρχίσει να γιατρεύεται.
Γιατί η σκληρή αγάπη είναι καθρέφτης χωρίς φίλτρα.
Αν τον κοιτάξεις και δεν σπάσεις…
σημαίνει πως μέσα σου υπάρχει ήδη κάτι αληθινό.
Η σκληρή αγάπη δεν λέει “είσαι λάθος άνθρωπος”,
λέει: “έχεις μέσα σου κάτι καθαρό.
Αλλά είσαι βουτηγμένος σε ψέματα που δεν θες να δεις.
Και θα σε σπρώξω στο φως,
ακόμη κι αν με μισήσεις για λίγο.”
Αν κάποιος την αντέξει,
αντί να θιχτεί…
αν πει απλώς “έχεις δίκιο”,
χωρίς μα… χωρίς αλλά…
έχει ήδη κάνει το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.
Αυτή είναι η δύναμη της σκληρής αγάπης:
Χτίζει ανθρώπους. Όχι ψευδαισθήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου