Why am I here?

 Why am I here?

Why do I live and experience situations I don’t like, that don’t suit me?

Surely many of us have asked ourselves this question.
We seek answers, but we always hit a wall.

There are many versions of the truth out there.
But none of them fit.
None of them satisfy us.

Yet inevitably, we must choose some truth.
Otherwise, there is no meaning. We cannot stand in the void.

There is hope, the expectation, that there is something out there that suits us, that resonates with our being, with our soul.

But there is one factor that cannot be overlooked: our brain.

It has functions we would never know if we didn’t search, and everything that happens to us seems spiritual and metaphysical — as long as we’re unaware of how the brain works and what it can do.

I won’t analyze what the brain can do. I’ll leave it to each person to explore — or not.

If someone truly wants truth, maybe a part of them must first collapse — a mistaken part that keeps them trapped in illusion and delusion.

The difference between the soul and the brain — a programmed organ that executes commands to protect us — is that the soul feels, knows, and needs nothing else but trust.

You’re born, you grow, you live, and you reach a point where you hit a wall. You stop and wonder: why am I here?

You may find many truths, but never forget — in a fake, staged world, the truths are well hidden.

So the only thing left is to look inward, not outward.

We humans constantly hurt each other.
The inner world of every person is a chaos — a complex labyrinth full of illusions.
And they are illusions because the soul cannot be hurt, cannot be altered.

The ego is in control — and that’s why there are so many conflicts between us, and within each of us — battles that are rarely won.

"I’m like this. I feel like this. I want this. I want that. I see things differently — why don’t you? Why don’t we agree?"

And in the end… what separates us?
Nothing.

I am you, and you are me.
I am your mirror, and you are mine.
We are made from the same material.
We come from the same source — from the same home we left behind to come to Earth, for our soul to evolve.

These thoughts are not in the daily mind of a person.

The only dominant thought is: to pay in order to live.
Why?
Because that’s what some people decided — those who wanted control, dominance, and power.

And where do I stand in all this?
Why am I powerless to react — to change it?

The answer is that these people are neither stupid nor naive.
They’ve studied very well the needs and weaknesses of a human being — of a modern slave, to be exact.

The truth that suits the majority — suits them for a reason.

It all started the moment we came into this world — into this prison of the soul.

They sealed us at birth.
Gave us a name, a number, and labeled us as consumers, as obedient slaves.

They whispered sweet lies our entire lives.
That’s why now the raw, harsh truth disturbs and unsettles us.

But only through it can someone be freed and break the chains of illusion and delusion.

And of course, throughout our lives, they built our ego to their standards — to serve their needs.

Divide and conquer.

That’s why people can’t communicate.
Because egos talk — not souls.

The ego doesn’t feel. It acts.
And it acts poorly — like a five-year-old constantly poking you, trying to stay in control.

But the soul… the soul feels.
It feels the pain of another.
Their worry, their fear.
It senses their aura, their vibration, their essence.

Yet the ego dominates.
And the soul? Buried, hidden beneath the mask of ego.

That’s why people cannot truly understand each other.
Because they speak from the ego — not from the soul.

Some out there will realize this. And they’ll face the question:
How do I restrain the ego?

That is the beginning of any truth one chooses to seek.

And why, after all, am I here?

One of the many truths out there is this: you are here because you chose to be — before coming to this planet.

You came so your soul could evolve — through difficulties, lessons, experiences.
As many times as needed.
And you will return again.

You don’t have to believe anyone — not even what I write here.
Each person has their own truth.

But just remember one very important thing:

Truth is in your mirrors, and within you.
Illusion and delusion belong to the world of ego and mind.

Do you understand why you’re here?

If not yet…
you will, in the course of your search.

Γιατί είμαι εδώ;

 

Γιατί είμαι εδώ;
Γιατί ζω και βιώνω καταστάσεις που δεν μου αρέσουν, που δεν μου ταιριάζουν;

Σίγουρα πολλοί από εμάς έχουμε κάνει αυτή την ερώτηση στον εαυτό μας.
Ψάχνουμε απαντήσεις, αλλά πάντα βρίσκουμε τοίχο.

Υπάρχουν πολλές εκδοχές της αλήθειας εκεί έξω.
Καμία όμως δεν μας κάνει.
Καμία δεν μας καλύπτει.

Αλλά αναγκαστικά θα πρέπει να διαλέξουμε κάποια αλήθεια.
Αλλιώς δεν έχει νόημα. Δεν μπορούμε να σταθούμε στο κενό.

Υπάρχει η ελπίδα, η προσδοκία, ότι τελικά υπάρχει κάτι εκεί έξω που μας ταιριάζει, που συμφωνεί με το είναι μας, την ψυχή μας.

Όμως υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να παραβλεφθεί: ο εγκέφαλός μας.

Έχει λειτουργίες που ποτέ δεν θα ξέραμε αν δεν ψάχναμε, και ό,τι μας συμβαίνει μοιάζει πνευματικό και μεταφυσικό, εφόσον υπάρχει άγνοια για το πώς ακριβώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας και τι μπορεί να κάνει.

Δεν θα αναλύσω τι μπορεί να κάνει ο εγκέφαλος — θα το αφήσω στην κρίση του καθενός να ψάξει ή όχι.

Αν πραγματικά θέλει κάποιος αλήθειες, ίσως θα πρέπει πρώτα να γκρεμιστεί ένα κομμάτι του. Ένα λανθασμένο κομμάτι που τον κρατά σε αυταπάτη και ψευδαισθήσεις.

Η διαφορά ανάμεσα στην ψυχή και στον εγκέφαλο — ένα όργανο που εκτελεί προγραμματισμένες εντολές με σκοπό την προστασία μας — είναι ότι η ψυχή νιώθει, ξέρει, και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο εκτός από εμπιστοσύνη.

Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, ζεις, και φτάνεις σε ένα σημείο όπου βρίσκεις τοίχο.
Σταματάς και αναρωτιέσαι: γιατί είμαι εδώ;

Μπορεί να βρεις πολλές "αλήθειες", αλλά μην ξεχνάς πως σε έναν ψεύτικο, στημένο κόσμο, οι αλήθειες είναι καλά κρυμμένες.

Άρα το μόνο που μένει είναι να κοιτάξεις προς τα μέσα. Όχι προς τα έξω.

Οι άνθρωποι πληγώνουμε μονίμως ο ένας τον άλλον.
Ο εσωτερικός κόσμος του καθενός είναι ένα χάος.
Ένας πολύπλοκος λαβύρινθος γεμάτος αυταπάτες.
Και είναι αυταπάτες, γιατί η ψυχή δεν πληγώνεται, δεν αλλοιώνεται.
Το εγώ κάνει κουμάντο — και γι’ αυτό υπάρχουν τόσες συγκρούσεις ανάμεσά μας και μέσα στον καθένα μας, με μάχες που δύσκολα κερδίζονται.

Είμαι έτσι εγώ.
Νιώθω έτσι εγώ.
Θέλω αυτό εγώ.
Θέλω εκείνο εγώ.
Εγώ βλέπω τα πράγματα αλλιώς — εσύ γιατί τα βλέπεις αλλιώς;
Γιατί δεν συμφωνούμε;
Και τελικά, τι είναι αυτό που μας χωρίζει;

Τίποτα.

Εγώ είμαι εσύ, και εσύ είσαι εγώ.
Είμαι ο καθρέφτης σου, και είσαι ο καθρέφτης μου.
Είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό.
Ανήκουμε στην ίδια πηγή.
Στο ίδιο σπίτι που αφήσαμε πίσω για να έρθουμε στη Γη, για να εξελιχθεί η ψυχή μας.

Όλα αυτά δεν είναι μέσα στις καθημερινές σκέψεις ενός ανθρώπου.
Η μοναδική σκέψη είναι: να πληρώσω για να ζήσω.
Γιατί;
Γιατί έτσι το αποφάσισαν κάποιοι που θέλησαν κυριαρχία, εξουσία, έλεγχο.

Και εγώ, πού βρίσκομαι σε όλο αυτό;
Γιατί είμαι ανήμπορος να αντιδράσω; Να το αλλάξω;

Η απάντηση είναι ότι αυτοί οι “κάποιοι” δεν είναι ούτε χαζοί, ούτε ανόητοι, αλλά έχουν μελετήσει πολύ καλά τις ανάγκες και τις αδυναμίες ενός ανθρώπου — ενός σύγχρονου σκλάβου, για να ακριβολογώ.

Η αλήθεια που “βολεύει” τους περισσότερους, δεν τους βολεύει τυχαία.

Όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο.
Σε αυτήν τη φυλακή της ψυχής.

Μας σφράγισαν κατά τη γέννηση.
Μας έδωσαν όνομα, αριθμό, και μας φόρεσαν την ταμπέλα του καταναλωτή, του υπάκουου σκλάβου.

Μας χάιδευαν τα αυτιά όλη μας τη ζωή με ευχάριστα ψέματα.
Γι’ αυτό και τώρα μας πειράζει, μας ενοχλεί, μας καίει η σκληρή, ωμή αλήθεια.

Μόνο με αυτή όμως απελευθερώνεται κάποιος.
Μόνο με αυτή σπάνε τα δεσμά της αυταπάτης και της ψευδαίσθησης.

Και φυσικά, όλη μας τη ζωή, έχτιζαν το εγώ μας στα μέτρα τους, στις ανάγκες τους.

Διαίρει και βασίλευε.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων.
Γιατί μιλάνε τα εγώ και όχι η ψυχή.

Το εγώ δεν νιώθει. Πράττει.
Και πράττει άσχημα — σαν ένα παιδί πέντε χρονών που σε τσιγκλάει διαρκώς και προσπαθεί να κρατήσει τον έλεγχο.

Η ψυχή όμως νιώθει.
Νιώθει τον πόνο του άλλου, τις ανησυχίες του, την αγωνία του.
Νιώθει την αύρα, τη δόνηση, την υπόσταση.

Αλλά υπερισχύει το εγώ με διαφορά.
Και η ψυχή… θαμμένη, κρυμμένη, κάτω από το προσωπείο του εγώ.

Αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνεννοηθούν.
Γιατί μιλούν με το εγώ και όχι με την ψυχή.

Κάποιοι εκεί έξω θα το ανακαλύψουν.
Και θα έρθουν αντιμέτωποι με το ερώτημα:
Πώς θα περιορίσω το εγώ;

Αυτό είναι το σημείο εκκίνησης για την αναζήτηση όποιας αλήθειας επιλέξει ο καθένας.

Και γιατί τελικά είμαι εδώ;

Μία από τις πολλές αλήθειες που υπάρχουν εκεί έξω, είναι ότι είσαι εδώ επειδή το επέλεξες.
Πριν έρθεις σε αυτόν τον πλανήτη.
Ήρθες για να εξελιχθεί η ψυχή σου — μέσα από δυσκολίες, μαθήματα, εμπειρίες.
Όσες φορές χρειαστεί.
Και θα φύγεις πάλι πίσω.

Δεν χρειάζεται να πιστέψεις κανέναν.
Ούτε αυτά που γράφω εγώ.
Ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια.

Μόνο να θυμάσαι κάτι πολύ σημαντικό:

Η αλήθεια είναι στους καθρέφτες σου.
Και μέσα σου.
Η αυταπάτη και οι ψευδαισθήσεις ανήκουν στον κόσμο του εγώ και του εγκεφάλου.

Κατάλαβες γιατί είσαι εδώ;

Αν όχι ακόμη…
Θα καταλάβεις στην πορεία της αναζήτησής σου.

Human being.

What can one even begin to say about the human being?

All attention is turned toward him.

Everything revolves around him, and only him, on this planet.
Yet we are not the only living organisms—regardless of anything.

The human being, a perfect biological machine, has ended up living artificially, unnaturally, dependent on having, not being.

Yes, ended up is too soft—degenerated fits better, because what is unnatural is a degeneration.

He started with nothing and reached the point of having everything—yet, in truth, lost depth, the ability to be instead of just have.
He lives longer now, but without quality.
He thinks less, because he has allowed others to think for him.
His needs have been turned into products that must be fulfilled at all costs, in the name of convenience and “progress.”

He chooses comfortable lies over harsh truth.
This alone makes him a slave to himself.
He floats on a flashy surface full of illusions and delusions—
and if he dares to disturb the waters, he will be blinded and shaken when he comes face to face with the rot, the sewer he lives upon.

The absolute bottom. Degeneration.
There is nothing lower.
The only way out is upward—
but only after diving deep into the sewer to see and understand what is really going on.
After the realization and the shock, and once he regains composure, he has two choices:

Either to remain in the sewer, feeling "safe" thanks to the shiny, fake surface above,
or to choose to climb out.

If he remains, the outcome is obvious.
If he doesn't, the road ahead is much harder than he thinks.

In this chaos, he has lost many things.
His self, his sensitivity, his empathy, his courage—
and above all, his soul, left somewhere deep down, neglected and forgotten.

Contact with nature has become rare.
Connection with other humans has become distant, superficial.
The ego has been glorified more than ever.
It now holds the reins.

And the saddest thing—with very few exceptions—
is that he now rejects the truth.
That inner instinct, a gift, is rarely used, unfortunately.

The human has become what he was never meant to be.

Yes, everyone has a different perspective—understandable and fair.
But why does he continue to run from his nature?
From his home?
Why did he embrace the artificial and reject the natural?

Because they struck his roots—the place where all things begin and take shape.
And from a certain point onward, there may be a way back... or there may not.
A return to his true essence on this planet that hosts him.

A single breath—that’s the entirety of human life, when seen through the lens of the soul.

The years go by, accompanied by a fake, human-made concept of time—
with clocks that exist solely to serve modern slavery and its invisible chains.

Progress and evolution do not mean: I have everything, I enjoy every convenience, I have cures.
True progress and evolution exist only for the soul on this planet—
not for appearances or for the motto “I have, therefore I exist.”

Many tried to speak, to offer something through their thoughts and actions—
but were eventually sold out, swept away by the glittering surface.
Not all of them.

You won’t find those few on bookstore shelves. Not anywhere.
They came, they gave, and they left—quietly, silently.
Only empty cans make noise.

Humans have forgotten what it means to simply be themselves—
with instinct, empathy, love for oneself and for others.

Yet the system reminds them daily of what has been replaced inside:
fear, anxiety, stress, artificiality, convenience, immorality.

Because today, if you're ethical, you're weird, out of fashion—the madman of the story.

Ο άνθρωπος.

 Τι να πρωτοπεί κάποιος για τον άνθρωπο.

Όλη η προσοχή επάνω του στραμμένη.
Όλα αφορούν αυτόν, και μόνο αυτόν, επάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Δεν είμαστε οι μόνοι ζώντες οργανισμοί, όπως και να έχει.

Ο άνθρωπος, μια τέλεια βιολογική μηχανή, κατάντησε τελικά να ζει τεχνητά, αφύσικα και με εξαρτήσεις από το να "έχει", όχι να "είναι".

Ναι, κατάντησε· αυτή η λέξη ταιριάζει καλύτερα από το "κατέληξε", διότι είναι κατάντια το μη φυσιολογικό.

Ξεκίνησε με το τίποτα και έφτασε να έχει τα πάντα — αλλά στην ουσία, έχασε το βάθος, την ικανότητα να "είναι" και όχι απλώς να "έχει".
Ζει περισσότερο πλέον, αλλά χωρίς ποιότητα.
Σκέφτεται λιγότερο, γιατί έχει επιτρέψει σε άλλους ανθρώπους να σκέφτονται για αυτόν.
Οι ανάγκες του έχουν μετατραπεί σε προϊόν και πρέπει να καλυφθούν πάση θυσία, για χάρη της ευκολίας και της "προόδου".

Ζητά βολικά ψέματα αντί για σκληρή αλήθεια.
Αυτό τον καθιστά αυτόματα σκλάβο του ίδιου του του εαυτού.
Επιπλέει σε μια φανταχτερή επιφάνεια, γεμάτη αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, όπου —αν ταράξει τα νερά— θα τυφλωθεί και θα ταραχτεί, κοιτάζοντας κατάματα τη σαπίλα, τον βόθρο πάνω στον οποίο ζει.

Ο απόλυτος πάτος. Ξεπεσμός.
Πιο κάτω δεν έχει.
Η μόνη διέξοδος είναι προς τα πάνω — αφού πρώτα βουτήξει μέσα στον βόθρο, να δει και να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει.
Μετά τη συνειδητοποίηση και το σοκ, και αφού συνέλθει, έχει δύο επιλογές:

Ή να παραμείνει στον βόθρο, επειδή νιώθει "ασφάλεια" λόγω της φανταχτερής ψεύτικης επιφάνειας,
ή να επιλέξει να βγει από αυτόν.

Αν παραμείνει, η συνέχεια είναι αυτονόητη.
Αν δεν παραμείνει, η συνέχεια είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο νομίζει.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος, έχασε πολλά πράγματα.
Τον εαυτό του, την ευαισθησία του, την ενσυναίσθηση, το θάρρος, και κυρίως την ψυχή του — που βρίσκεται κάπου στο βάθος, παραμελημένη και ξεχασμένη.

Η επαφή με τη φύση έγινε κάτι το σπάνιο.
Η επαφή με τους υπόλοιπους ανθρώπους έγινε απόμακρη, τυπική.
Το εγώ έχει εξυψωθεί όσο ποτέ άλλοτε. Έχει αναλάβει πλέον τα ηνία.

Και το πιο λυπηρό —με ελάχιστες εξαιρέσεις— είναι ότι απορρίπτει πλέον την αλήθεια, το ένστικτο·
αυτό το δώρο που σπάνια χρησιμοποιείται, δυστυχώς.

Ο άνθρωπος έγινε αυτό που δεν ήταν προορισμένος να γίνει.

Ναι, ο καθένας έχει διαφορετική οπτική· σεβαστό και λογικό.
Όμως γιατί συνεχίζει να φεύγει μακριά από τη φύση του;
Από το σπίτι του;
Γιατί δέχτηκε το τεχνητό και απέρριψε το φυσιολογικό;

Γιατί χτύπησαν τη ρίζα του — εκεί από όπου διαμορφώνονται και ξεκινούν όλα.
Και από ένα σημείο και μετά, ίσως υπάρξει επιστροφή· ίσως όχι.
Επιστροφή στην πραγματική του υπόσταση πάνω σε αυτόν τον πλανήτη που τον φιλοξενεί.

Μια ανάσα είναι όλη η ζωή του ανθρώπου για την ψυχή.

Περνούν τα χρόνια, παρέα με έναν ψεύτικο, ανθρώπινα κατασκευασμένο χρόνο,
με ρολόγια που απλά υπάρχουν για να εξυπηρετούν τη σύγχρονη σκλαβιά με τις αόρατες αλυσίδες.

Πρόοδος και εξέλιξη δεν σημαίνει: “έχω τα πάντα”, “έχω όλες τις ευκολίες”, “έχω θεραπείες”.
Πρόοδος και εξέλιξη υφίστανται μόνο για την ψυχή σε αυτόν τον πλανήτη — όχι για το "φαίνεσθαι" και το "έχω, άρα υπάρχω".

Πολλοί προσπάθησαν να πουν κάτι, να δώσουν κάτι με τις σκέψεις και τη στάση τους —
αλλά στην πορεία ξεπουλήθηκαν, παρασύρθηκαν στη φανταχτερή επιφάνεια.
Όχι όλοι.

Αυτούς δεν θα τους βρεις στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Ούτε πουθενά.
Ήρθαν, έδωσαν και έφυγαν ήσυχα. Αθόρυβα.
Μόνο οι άδειοι τενεκέδες κάνουν θόρυβο.

Ο άνθρωπος τελικά ξέχασε πώς είναι να είσαι ο εαυτός σου·
με το ένστικτο, την ενσυναίσθηση, την αγάπη προς εαυτόν και προς τους άλλους.

Του θυμίζει όμως καθημερινά το σύστημα εκείνα που αντικαταστάθηκαν μέσα του:
ο φόβος, το άγχος, το στρες, το τεχνητό, το έτοιμο, η ανηθικότητα.

Γιατί σήμερα, αν είσαι ηθικός, είσαι παράξενος, εκτός μόδας, ο "τρελός" της υπόθεσης.

Loneliness

 The feeling of loneliness, when accompanied by sadness, is not something healthy.

Sadness can come from many factors, such as not having in your life all that you wanted — or the way you wanted it.

But we cannot have everything.
What we can have is self-awareness, morality, inner calm, and peace.

These are more valuable than a nice house or an expensive car, for example.

Now, if loneliness is wide and deep, and draws in sadness — even depression in some cases — it does not come from external causes.

It comes purely from the thoughts we make, how we see the world and those around us, and, of course, whether we truly have love and respect for ourselves.

Whether we tell ourselves the truth — and not comforting excuses that keep us away from our being, our soul.

Everything begins somewhere.
All the choices of an entire life are right in front of us.
Whatever we chose, whatever we did, said, gave — these will bring the corresponding cost, the result.

Loneliness does not harm a person.
After all, everyone is alone deep down.
And they are alone because they live in a world they built from wounds, illusions, and ignorance.

Everyone searches for something that fits their standards and measurements.
Something to complete them.
But they forget they are already whole.

If you don’t love yourself above all, you will never truly love anyone else.
Why? Because self-love and respect say a lot. They reveal a lot.

But no one will ask you, at the start of a relationship, whether you love and respect yourself.
They will focus on your image, your manners — on appearances — and whether your tastes match.

That kind of attitude from people is a form of loneliness.
Because you never receive what you long for, what you expect from someone.
You built an image — and when you finally decided to look into the depth of their soul, which you should’ve done from the start, you saw something else.
Something that shattered your image.

And when the image collapses, the inside of a person collapses with it.
If you give and expect something in return, then you cannot call that love.

That’s exactly how souls are pushed aside — and egos take their place.
A struggle that leads nowhere.
As long as people speak through their ego, it only grows stronger — while the soul stands to the side, just watching a vicious cycle with no way out.

The ultimate loneliness — with the soul absent.

Μοναξιά.

 Η αίσθηση της μοναξιάς, αν συνοδεύεται από θλίψη, δεν ορίζεται ως κάτι υγιές.

Η θλίψη μπορεί να προέρχεται από διάφορους παράγοντες, όπως το να μην έχεις στη ζωή σου όλα όσα ήθελες και όπως τα ήθελες.

Δεν μπορούμε όμως να τα έχουμε όλα.
Μπορούμε όμως να έχουμε αυτογνωσία, ηθική, ηρεμία και γαλήνη μέσα μας — πιο πολύτιμα από ένα ωραίο σπίτι ή ένα ακριβό αυτοκίνητο, για παράδειγμα.

Τώρα, το εύρος και η έκταση της μοναξιάς, αν είναι σε μεγάλο βαθμό και ελκύει και τη θλίψη —ίσως και την κατάθλιψη σε κάποιες περιπτώσεις— δεν οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες.

Οφείλεται καθαρά στο τι σκέψεις κάνουμε, πώς βλέπουμε τον κόσμο και τους γύρω μας, και φυσικά, αν στα αλήθεια έχουμε αγάπη και σεβασμό προς τον εαυτό μας.

Αν λέμε αλήθειες στον εαυτό μας και όχι δικαιολογίες που καθησυχάζουν και μας κρατάνε μακριά από το είναι μας, την ψυχή μας.

Όλα ξεκινούν από κάπου.
Όλες οι επιλογές μιας ολόκληρης ζωής είναι ακριβώς μπροστά μας.
Ό,τι επιλέξαμε, όσα πράξαμε, είπαμε, δώσαμε, αυτά θα φέρουν και το ανάλογο τίμημα, αποτέλεσμα.

Δεν πειράζει η μοναξιά τον άνθρωπο.
Ούτως ή άλλως, όλοι μόνοι τους είναι κατά βάθος.
Και είναι μόνοι γιατί υπάρχουν μέσα σε έναν κόσμο που έχτισαν μέσα από τις πληγές, τις αυταπάτες, την άγνοια.

Όλοι ψάχνουν κάτι που να ταιριάζει στα δικά τους πρότυπα, μέτρα.
Κάτι που να συμπληρώνει.
Ξεχνάνε όμως ότι είναι ήδη ολόκληροι.

Αν δεν αγαπάς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου πάνω απ’ όλα, δεν θα αγαπήσεις ποτέ κανέναν άλλο.
Το γιατί είναι αυτονόητο βεβαίως: επειδή η αγάπη προς εαυτόν και ο σεβασμός σημαίνουν πολλά, δείχνουν πολλά.

Όμως δεν θα σε ρωτήσει κανένας στην αρχή μιας σχέσης αν αγαπάς και σέβεσαι τον εαυτό σου.
Θα εστιάσει στην εικόνα σου, τους τρόπους σου, και γενικά στο φαίνεσθαι — και αν τελικά ταιριάζουν τα γούστα σας.

Αυτή η στάση των ανθρώπων είναι ένα είδος μοναξιάς.
Επειδή ποτέ δεν λαμβάνεις αυτά που ποθείς, που περιμένεις από κάποιον.
Έχτισες μια εικόνα — και όταν τελικά αποφάσισες να δεις το βάθος της ψυχής του, που έπρεπε να το δεις από την αρχή, είδες κάτι άλλο.
Κάτι που γκρέμισε την εικόνα σου.

Και όταν γκρεμιστεί η εικόνα, γκρεμίζεται και το μέσα κάθε ανθρώπου.
Αν δίνεις και περιμένεις κάτι πίσω, τότε δεν μπορείς αυτό να το αποκαλείς αγάπη.

Έτσι ακριβώς παραμερίζονται οι ψυχές και παίρνουν τη θέση τους τα εγώ.
Μια διαμάχη όπου δεν καταλήγει πουθενά.
Όσο μιλάνε οι άνθρωποι με το εγώ, αυτό άλλο τόσο δυναμώνει — και μένει η ψυχή στην άκρη, απλά κοιτώντας έναν φαύλο κύκλο χωρίς διέξοδο.

Η απόλυτη μοναξιά, χωρίς την ψυχή παρούσα.