Μοναξιά.

 Η αίσθηση της μοναξιάς, αν συνοδεύεται από θλίψη, δεν ορίζεται ως κάτι υγιές.

Η θλίψη μπορεί να προέρχεται από διάφορους παράγοντες, όπως το να μην έχεις στη ζωή σου όλα όσα ήθελες και όπως τα ήθελες.

Δεν μπορούμε όμως να τα έχουμε όλα.
Μπορούμε όμως να έχουμε αυτογνωσία, ηθική, ηρεμία και γαλήνη μέσα μας — πιο πολύτιμα από ένα ωραίο σπίτι ή ένα ακριβό αυτοκίνητο, για παράδειγμα.

Τώρα, το εύρος και η έκταση της μοναξιάς, αν είναι σε μεγάλο βαθμό και ελκύει και τη θλίψη —ίσως και την κατάθλιψη σε κάποιες περιπτώσεις— δεν οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες.

Οφείλεται καθαρά στο τι σκέψεις κάνουμε, πώς βλέπουμε τον κόσμο και τους γύρω μας, και φυσικά, αν στα αλήθεια έχουμε αγάπη και σεβασμό προς τον εαυτό μας.

Αν λέμε αλήθειες στον εαυτό μας και όχι δικαιολογίες που καθησυχάζουν και μας κρατάνε μακριά από το είναι μας, την ψυχή μας.

Όλα ξεκινούν από κάπου.
Όλες οι επιλογές μιας ολόκληρης ζωής είναι ακριβώς μπροστά μας.
Ό,τι επιλέξαμε, όσα πράξαμε, είπαμε, δώσαμε, αυτά θα φέρουν και το ανάλογο τίμημα, αποτέλεσμα.

Δεν πειράζει η μοναξιά τον άνθρωπο.
Ούτως ή άλλως, όλοι μόνοι τους είναι κατά βάθος.
Και είναι μόνοι γιατί υπάρχουν μέσα σε έναν κόσμο που έχτισαν μέσα από τις πληγές, τις αυταπάτες, την άγνοια.

Όλοι ψάχνουν κάτι που να ταιριάζει στα δικά τους πρότυπα, μέτρα.
Κάτι που να συμπληρώνει.
Ξεχνάνε όμως ότι είναι ήδη ολόκληροι.

Αν δεν αγαπάς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου πάνω απ’ όλα, δεν θα αγαπήσεις ποτέ κανέναν άλλο.
Το γιατί είναι αυτονόητο βεβαίως: επειδή η αγάπη προς εαυτόν και ο σεβασμός σημαίνουν πολλά, δείχνουν πολλά.

Όμως δεν θα σε ρωτήσει κανένας στην αρχή μιας σχέσης αν αγαπάς και σέβεσαι τον εαυτό σου.
Θα εστιάσει στην εικόνα σου, τους τρόπους σου, και γενικά στο φαίνεσθαι — και αν τελικά ταιριάζουν τα γούστα σας.

Αυτή η στάση των ανθρώπων είναι ένα είδος μοναξιάς.
Επειδή ποτέ δεν λαμβάνεις αυτά που ποθείς, που περιμένεις από κάποιον.
Έχτισες μια εικόνα — και όταν τελικά αποφάσισες να δεις το βάθος της ψυχής του, που έπρεπε να το δεις από την αρχή, είδες κάτι άλλο.
Κάτι που γκρέμισε την εικόνα σου.

Και όταν γκρεμιστεί η εικόνα, γκρεμίζεται και το μέσα κάθε ανθρώπου.
Αν δίνεις και περιμένεις κάτι πίσω, τότε δεν μπορείς αυτό να το αποκαλείς αγάπη.

Έτσι ακριβώς παραμερίζονται οι ψυχές και παίρνουν τη θέση τους τα εγώ.
Μια διαμάχη όπου δεν καταλήγει πουθενά.
Όσο μιλάνε οι άνθρωποι με το εγώ, αυτό άλλο τόσο δυναμώνει — και μένει η ψυχή στην άκρη, απλά κοιτώντας έναν φαύλο κύκλο χωρίς διέξοδο.

Η απόλυτη μοναξιά, χωρίς την ψυχή παρούσα.