Γιατί είμαι εδώ;

 

Γιατί είμαι εδώ;
Γιατί ζω και βιώνω καταστάσεις που δεν μου αρέσουν, που δεν μου ταιριάζουν;

Σίγουρα πολλοί από εμάς έχουμε κάνει αυτή την ερώτηση στον εαυτό μας.
Ψάχνουμε απαντήσεις, αλλά πάντα βρίσκουμε τοίχο.

Υπάρχουν πολλές εκδοχές της αλήθειας εκεί έξω.
Καμία όμως δεν μας κάνει.
Καμία δεν μας καλύπτει.

Αλλά αναγκαστικά θα πρέπει να διαλέξουμε κάποια αλήθεια.
Αλλιώς δεν έχει νόημα. Δεν μπορούμε να σταθούμε στο κενό.

Υπάρχει η ελπίδα, η προσδοκία, ότι τελικά υπάρχει κάτι εκεί έξω που μας ταιριάζει, που συμφωνεί με το είναι μας, την ψυχή μας.

Όμως υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να παραβλεφθεί: ο εγκέφαλός μας.

Έχει λειτουργίες που ποτέ δεν θα ξέραμε αν δεν ψάχναμε, και ό,τι μας συμβαίνει μοιάζει πνευματικό και μεταφυσικό, εφόσον υπάρχει άγνοια για το πώς ακριβώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας και τι μπορεί να κάνει.

Δεν θα αναλύσω τι μπορεί να κάνει ο εγκέφαλος — θα το αφήσω στην κρίση του καθενός να ψάξει ή όχι.

Αν πραγματικά θέλει κάποιος αλήθειες, ίσως θα πρέπει πρώτα να γκρεμιστεί ένα κομμάτι του. Ένα λανθασμένο κομμάτι που τον κρατά σε αυταπάτη και ψευδαισθήσεις.

Η διαφορά ανάμεσα στην ψυχή και στον εγκέφαλο — ένα όργανο που εκτελεί προγραμματισμένες εντολές με σκοπό την προστασία μας — είναι ότι η ψυχή νιώθει, ξέρει, και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο εκτός από εμπιστοσύνη.

Γεννιέσαι, μεγαλώνεις, ζεις, και φτάνεις σε ένα σημείο όπου βρίσκεις τοίχο.
Σταματάς και αναρωτιέσαι: γιατί είμαι εδώ;

Μπορεί να βρεις πολλές "αλήθειες", αλλά μην ξεχνάς πως σε έναν ψεύτικο, στημένο κόσμο, οι αλήθειες είναι καλά κρυμμένες.

Άρα το μόνο που μένει είναι να κοιτάξεις προς τα μέσα. Όχι προς τα έξω.

Οι άνθρωποι πληγώνουμε μονίμως ο ένας τον άλλον.
Ο εσωτερικός κόσμος του καθενός είναι ένα χάος.
Ένας πολύπλοκος λαβύρινθος γεμάτος αυταπάτες.
Και είναι αυταπάτες, γιατί η ψυχή δεν πληγώνεται, δεν αλλοιώνεται.
Το εγώ κάνει κουμάντο — και γι’ αυτό υπάρχουν τόσες συγκρούσεις ανάμεσά μας και μέσα στον καθένα μας, με μάχες που δύσκολα κερδίζονται.

Είμαι έτσι εγώ.
Νιώθω έτσι εγώ.
Θέλω αυτό εγώ.
Θέλω εκείνο εγώ.
Εγώ βλέπω τα πράγματα αλλιώς — εσύ γιατί τα βλέπεις αλλιώς;
Γιατί δεν συμφωνούμε;
Και τελικά, τι είναι αυτό που μας χωρίζει;

Τίποτα.

Εγώ είμαι εσύ, και εσύ είσαι εγώ.
Είμαι ο καθρέφτης σου, και είσαι ο καθρέφτης μου.
Είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό.
Ανήκουμε στην ίδια πηγή.
Στο ίδιο σπίτι που αφήσαμε πίσω για να έρθουμε στη Γη, για να εξελιχθεί η ψυχή μας.

Όλα αυτά δεν είναι μέσα στις καθημερινές σκέψεις ενός ανθρώπου.
Η μοναδική σκέψη είναι: να πληρώσω για να ζήσω.
Γιατί;
Γιατί έτσι το αποφάσισαν κάποιοι που θέλησαν κυριαρχία, εξουσία, έλεγχο.

Και εγώ, πού βρίσκομαι σε όλο αυτό;
Γιατί είμαι ανήμπορος να αντιδράσω; Να το αλλάξω;

Η απάντηση είναι ότι αυτοί οι “κάποιοι” δεν είναι ούτε χαζοί, ούτε ανόητοι, αλλά έχουν μελετήσει πολύ καλά τις ανάγκες και τις αδυναμίες ενός ανθρώπου — ενός σύγχρονου σκλάβου, για να ακριβολογώ.

Η αλήθεια που “βολεύει” τους περισσότερους, δεν τους βολεύει τυχαία.

Όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο.
Σε αυτήν τη φυλακή της ψυχής.

Μας σφράγισαν κατά τη γέννηση.
Μας έδωσαν όνομα, αριθμό, και μας φόρεσαν την ταμπέλα του καταναλωτή, του υπάκουου σκλάβου.

Μας χάιδευαν τα αυτιά όλη μας τη ζωή με ευχάριστα ψέματα.
Γι’ αυτό και τώρα μας πειράζει, μας ενοχλεί, μας καίει η σκληρή, ωμή αλήθεια.

Μόνο με αυτή όμως απελευθερώνεται κάποιος.
Μόνο με αυτή σπάνε τα δεσμά της αυταπάτης και της ψευδαίσθησης.

Και φυσικά, όλη μας τη ζωή, έχτιζαν το εγώ μας στα μέτρα τους, στις ανάγκες τους.

Διαίρει και βασίλευε.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων.
Γιατί μιλάνε τα εγώ και όχι η ψυχή.

Το εγώ δεν νιώθει. Πράττει.
Και πράττει άσχημα — σαν ένα παιδί πέντε χρονών που σε τσιγκλάει διαρκώς και προσπαθεί να κρατήσει τον έλεγχο.

Η ψυχή όμως νιώθει.
Νιώθει τον πόνο του άλλου, τις ανησυχίες του, την αγωνία του.
Νιώθει την αύρα, τη δόνηση, την υπόσταση.

Αλλά υπερισχύει το εγώ με διαφορά.
Και η ψυχή… θαμμένη, κρυμμένη, κάτω από το προσωπείο του εγώ.

Αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνεννοηθούν.
Γιατί μιλούν με το εγώ και όχι με την ψυχή.

Κάποιοι εκεί έξω θα το ανακαλύψουν.
Και θα έρθουν αντιμέτωποι με το ερώτημα:
Πώς θα περιορίσω το εγώ;

Αυτό είναι το σημείο εκκίνησης για την αναζήτηση όποιας αλήθειας επιλέξει ο καθένας.

Και γιατί τελικά είμαι εδώ;

Μία από τις πολλές αλήθειες που υπάρχουν εκεί έξω, είναι ότι είσαι εδώ επειδή το επέλεξες.
Πριν έρθεις σε αυτόν τον πλανήτη.
Ήρθες για να εξελιχθεί η ψυχή σου — μέσα από δυσκολίες, μαθήματα, εμπειρίες.
Όσες φορές χρειαστεί.
Και θα φύγεις πάλι πίσω.

Δεν χρειάζεται να πιστέψεις κανέναν.
Ούτε αυτά που γράφω εγώ.
Ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια.

Μόνο να θυμάσαι κάτι πολύ σημαντικό:

Η αλήθεια είναι στους καθρέφτες σου.
Και μέσα σου.
Η αυταπάτη και οι ψευδαισθήσεις ανήκουν στον κόσμο του εγώ και του εγκεφάλου.

Κατάλαβες γιατί είσαι εδώ;

Αν όχι ακόμη…
Θα καταλάβεις στην πορεία της αναζήτησής σου.