Ο άνθρωπος.

 Τι να πρωτοπεί κάποιος για τον άνθρωπο.

Όλη η προσοχή επάνω του στραμμένη.
Όλα αφορούν αυτόν, και μόνο αυτόν, επάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Δεν είμαστε οι μόνοι ζώντες οργανισμοί, όπως και να έχει.

Ο άνθρωπος, μια τέλεια βιολογική μηχανή, κατάντησε τελικά να ζει τεχνητά, αφύσικα και με εξαρτήσεις από το να "έχει", όχι να "είναι".

Ναι, κατάντησε· αυτή η λέξη ταιριάζει καλύτερα από το "κατέληξε", διότι είναι κατάντια το μη φυσιολογικό.

Ξεκίνησε με το τίποτα και έφτασε να έχει τα πάντα — αλλά στην ουσία, έχασε το βάθος, την ικανότητα να "είναι" και όχι απλώς να "έχει".
Ζει περισσότερο πλέον, αλλά χωρίς ποιότητα.
Σκέφτεται λιγότερο, γιατί έχει επιτρέψει σε άλλους ανθρώπους να σκέφτονται για αυτόν.
Οι ανάγκες του έχουν μετατραπεί σε προϊόν και πρέπει να καλυφθούν πάση θυσία, για χάρη της ευκολίας και της "προόδου".

Ζητά βολικά ψέματα αντί για σκληρή αλήθεια.
Αυτό τον καθιστά αυτόματα σκλάβο του ίδιου του του εαυτού.
Επιπλέει σε μια φανταχτερή επιφάνεια, γεμάτη αυταπάτες και ψευδαισθήσεις, όπου —αν ταράξει τα νερά— θα τυφλωθεί και θα ταραχτεί, κοιτάζοντας κατάματα τη σαπίλα, τον βόθρο πάνω στον οποίο ζει.

Ο απόλυτος πάτος. Ξεπεσμός.
Πιο κάτω δεν έχει.
Η μόνη διέξοδος είναι προς τα πάνω — αφού πρώτα βουτήξει μέσα στον βόθρο, να δει και να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει.
Μετά τη συνειδητοποίηση και το σοκ, και αφού συνέλθει, έχει δύο επιλογές:

Ή να παραμείνει στον βόθρο, επειδή νιώθει "ασφάλεια" λόγω της φανταχτερής ψεύτικης επιφάνειας,
ή να επιλέξει να βγει από αυτόν.

Αν παραμείνει, η συνέχεια είναι αυτονόητη.
Αν δεν παραμείνει, η συνέχεια είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο νομίζει.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος, έχασε πολλά πράγματα.
Τον εαυτό του, την ευαισθησία του, την ενσυναίσθηση, το θάρρος, και κυρίως την ψυχή του — που βρίσκεται κάπου στο βάθος, παραμελημένη και ξεχασμένη.

Η επαφή με τη φύση έγινε κάτι το σπάνιο.
Η επαφή με τους υπόλοιπους ανθρώπους έγινε απόμακρη, τυπική.
Το εγώ έχει εξυψωθεί όσο ποτέ άλλοτε. Έχει αναλάβει πλέον τα ηνία.

Και το πιο λυπηρό —με ελάχιστες εξαιρέσεις— είναι ότι απορρίπτει πλέον την αλήθεια, το ένστικτο·
αυτό το δώρο που σπάνια χρησιμοποιείται, δυστυχώς.

Ο άνθρωπος έγινε αυτό που δεν ήταν προορισμένος να γίνει.

Ναι, ο καθένας έχει διαφορετική οπτική· σεβαστό και λογικό.
Όμως γιατί συνεχίζει να φεύγει μακριά από τη φύση του;
Από το σπίτι του;
Γιατί δέχτηκε το τεχνητό και απέρριψε το φυσιολογικό;

Γιατί χτύπησαν τη ρίζα του — εκεί από όπου διαμορφώνονται και ξεκινούν όλα.
Και από ένα σημείο και μετά, ίσως υπάρξει επιστροφή· ίσως όχι.
Επιστροφή στην πραγματική του υπόσταση πάνω σε αυτόν τον πλανήτη που τον φιλοξενεί.

Μια ανάσα είναι όλη η ζωή του ανθρώπου για την ψυχή.

Περνούν τα χρόνια, παρέα με έναν ψεύτικο, ανθρώπινα κατασκευασμένο χρόνο,
με ρολόγια που απλά υπάρχουν για να εξυπηρετούν τη σύγχρονη σκλαβιά με τις αόρατες αλυσίδες.

Πρόοδος και εξέλιξη δεν σημαίνει: “έχω τα πάντα”, “έχω όλες τις ευκολίες”, “έχω θεραπείες”.
Πρόοδος και εξέλιξη υφίστανται μόνο για την ψυχή σε αυτόν τον πλανήτη — όχι για το "φαίνεσθαι" και το "έχω, άρα υπάρχω".

Πολλοί προσπάθησαν να πουν κάτι, να δώσουν κάτι με τις σκέψεις και τη στάση τους —
αλλά στην πορεία ξεπουλήθηκαν, παρασύρθηκαν στη φανταχτερή επιφάνεια.
Όχι όλοι.

Αυτούς δεν θα τους βρεις στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Ούτε πουθενά.
Ήρθαν, έδωσαν και έφυγαν ήσυχα. Αθόρυβα.
Μόνο οι άδειοι τενεκέδες κάνουν θόρυβο.

Ο άνθρωπος τελικά ξέχασε πώς είναι να είσαι ο εαυτός σου·
με το ένστικτο, την ενσυναίσθηση, την αγάπη προς εαυτόν και προς τους άλλους.

Του θυμίζει όμως καθημερινά το σύστημα εκείνα που αντικαταστάθηκαν μέσα του:
ο φόβος, το άγχος, το στρες, το τεχνητό, το έτοιμο, η ανηθικότητα.

Γιατί σήμερα, αν είσαι ηθικός, είσαι παράξενος, εκτός μόδας, ο "τρελός" της υπόθεσης.