Παρουσία....

Να είσαι απλά παρουσία, ίσως είναι κάτι που δεν μπορεί να κατανοηθεί έτσι απλά. 

Κάτι που δεν μεταφράζεται μόνο ως κατάσταση, αλλά ως καθαρά προσωπικό βίωμα όπου κατανοείται μόνο μετά από μια σειρά γεγονότων, βιωμάτων και πιο πολύ μετά από αφαίρεση ψευδαίσθησεων και αυταπάτης προς εαυτόν.

Το να είσαι απλά παρουσία, δεν σημαίνει να μην ζεις, να μην μιλάς και να μην συμμετέχεις στο κοινωνικό σύνολο. 

Σημαίνει κάτι πολύ βαθύτερο, αληθινο, ουσιώδες. 

Είναι εν ολίγοις ολα αυτά που αντιπροσωπευουν μια ψυχή όπου επέλεξε να βγει μπροστά, να περιορίσει το εγώ. 

Δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται να κάνεις, να μάθεις, να θυμάσαι. 

Η αλήθεια δεν έχει ανάγκη τίποτα από αυτά. 

Η μόνη ανάγκη της ψυχής είναι να εκφράζεται αληθινά, να μην περιορίζεται. 

Να θυμηθεί, να ξεφορτωθεί τα περιττά και όλα όσα την παραγκωνισαν. 

Η σκέψεις δεν βοηθάνε να βρεις αυτό που επιθυμείς, να γίνεις αυτό που θέλεις, παρουσία. 

Δεν βρίσκεται κάτι που ήταν πάντα εκεί. 

Αναδύεται. 

Δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο μονοπάτι να ακολουθήσεις. 

Καμιά συμβουλή, καμία προτροπη.

Από κανέναν,τίποτα έξω από εσένα. 

Μία μονάχα πρόταση,εμπεριέχει τα πάντα. 

Κοίτα μέσα σου. 

Άκου, αφουγκρασου το είναι σου, την ψυχή σου. 

Ότι έχει χτιστεί επάνω στην ανθρώπινη αντίληψη, πεποιθήσεις, ανασφάλειες, φοβίες, ειναι η επιφάνεια, είναι κάτι που έχτισε ο άνθρωπος εξωτερικά. 

Ξαχνοντας νόημα, σκοπό, ουσία σε κάθε τι έξω από εσένα, κάθε τι τεχνητό, 

ειναι ένας φαύλος κυκλος. 

Η αμφισβήτηση είναι μια αρχή. 

Μία αρχή όπου κάνει λίγο χώρο στην ψυχή να βγει μπροστά. 

Δεν έχουμε όλοι όμως την ίδια πορεία, την ίδια δύναμη, το σθένος να ξεφορτωθούμε όλα όσα μας βαραίνουν, όσα μας φόρτωσαν άλλοι, ιδέες, πιστεύω, φοβίες. 

Δεν έχει σημασία τι είσαι, πως είσαι, αρκεί να έχεις αληθινή πρόθεση.

Δεν χρειάζεται να υπάρχουν μόνο καλοί άνθρωποι η μόνο κακοί άνθρωποι.

Χρειαζεται ισορροπία. 

Επειδη είμαστε όλοι συνδεδεμένοι και προερχόμενοι από την ίδια πηγή της δημιουργιας, όλα χρειάζονται, και τα καλά, και τα άσχημα. 

Κάποιος πρέπει να παίξει αυτόν τον ρόλο, να συμβάλει στην εξέλιξη των ψυχών. 

Πέρα από αυτό, για να φτάσει μια ψυχή να είναι απλά παρουσία, μπροστά πάντα, και με περιορισμένο εγώ, 

Ξεχνάει όλα όσα ήξερε, όσα έμαθε, όσα φοβόταν, όσα την εφησαν στην άκρη και το εγώ φρόντισε να κάνει κουμάντο. 

Αποδοχή του αληθινού εαυτού, όταν αναδυθεί, οποίος και να είναι, όπως και να γίνει, εκφράζοντας αληθινά την πραγματική πρόθεση της ουσίας σου, του είναι σου, της ψυχής. 

Παρουσία σημαίνει, παρατηρώ χωρίς να εμπλέκομαι, χωρις πρόσκοληση και εξάρτηση σε οτιδήποτε. 

Χωρις να εξηγουμαι, να απολογούμαι, σε κανένα και για κανένα λόγο. 

Ζω κανονικά χωρίς να επιτρέπω σε κανένα να ελέγχει τα συναισθήματα μου.

Αυτο επιτυγχάνεται όταν περιοριστεί το εγώ. 

Ο αέρας που βγαίνει απλά από τα πνευμονία κάποιου με λέξεις, δεν μπορει να αγγίξει, και να καταβάλει την ψυχή.

Δεν ευθύνεται κανένας για καποιον άλλο πέρα από τον εαυτό του.

Η άποψη του καθενός είναι η δική του οπτική, όχι  η δική μου.

Η δική του αλήθεια.

Οχι η δική μου. 

Όποιος θέλει να γελοιοποιεί τον εαυτό του, μπορεί να το κάνει ελεύθερα.

Εχει όλο το δικαίωμα. 

Γιατί σε έναν άνθρωπο που έχει περιορίσει το εγώ, δεν θα τον αγγίξει μια άσχημη κουβέντα, μια επίθεση λεκτική. 

Ειναι μέρος του να είσαι απλά παρουσία. 

Γνωρίζοντας την ουσία. 

Τα παιχνίδια του εγώ δεν έχουν καμία θέση στην ζωή ενός ανθρώπου που έχει βρει και έχει δει την ουσία. 

Θα μείνει στην ουσία. 

Δεν θα ξε-δει. 

Δεν γίνεται διαφορετικά, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και να θέλει.